België, wake up and smell the coffee

Hey,

De afgelopen maanden zijn zo druk geweest dat het plan om de blog effectief levenslicht in te blazen keer op keer werd uitgesteld.

Altijd kwam iets wel op de voorgrond dat niet onaangeraakt kon blijven: de verdere uitbouw van de website, organiseren bijeenkomsten, het verhaal van de Deense donor, politieke lobby, hulpvragen lotgenoten, ouders, donoren, contact met andere organisaties, …

Deze blog geeft ons de mogelijkheid om een onderwerp iets breder toe te lichten en vanachter het computerscherm hersenkronkels en gebeurtenissen weer te geven.

We hopen alleszins dat iemand er iets aan heeft, naast het gegeven dat dit een legacy zal worden dat de verandering in beleid aankondigt.

Jawel, je leest het goed, wij blijven gaan tot het beleid in dit land wijzigt en donorkinderen eindelijk het recht wordt toegekend te weten van wie ze afstemmen.

Na meer dan 50 jaar invulling van kinderwensen bij onvruchtbare koppels, lesbische ouders of alleenstaande mama’s, is het tijd dat de stem van het donorkind gehoord wordt. Na een halve eeuw werd het huidig fertiliteitbeleid nog steeds niet onderworpen aan een evaluatie, het beloofde donorregistratiesysteem uit 2007 is nog steeds niet in voege, laat staan dat er eindelijk iets werd gedaan aan de systematische schending van de mensenrechten.

Een kind vraagt niet om verwekt of geboren te worden. We zijn het als mensen, ouders, regering en centra verplicht niet enkel de korte termijnvisie der invulling van een kinderwens te hanteren. De lange termijnvisie hoort hier ook bij. Als maatschappij zijn we onze kinderen verplicht deze rechten toe te kennen en zelfs te waarborgen. De keuze om al dan niet over informatie te willen beschikken behoort het kind toe, niet de regering, noch de ouders, fertiliteitcentra of donoren.

Elke mens heeft het recht om te weten van wie het afstemt en te beschikken over alle informatie die hij/zij nodig heeft om op te kunnen groeien als een volwaardig persoon. Of het nu een donor-, adoptie- of buitenechtelijk kind is.

We zijn niet tegen de behandelingen met donormateriaal, maar we kunnen niet langer lijdzaam toekijken hoe deze regering haar verantwoordelijkheid niet opneemt en haar beleid verandert, zoals ook andere landen ons zijn voorgegaan.

We gaan er van uit dat de ouders die ooit noodgedwongen voor de keuze stonden om zulke behandelingen te ondergaan, hun kinderen koesteren en naar waarde schatten. Bewuster voor een kind kiezen, kan je niet. Dit neemt niet weg dat het invullen van een kinderwens vertrekt uit een persoonlijk verlangen. En dat dat mensje, van vlees en bloed, later wil weten van wie het afstemt en/of het nog halfbroers- en zussen heeft rondlopen.

Donorkinderen rollen van de lopende band. Ondertussen zouden we in België al met meer dan 60 000 zijn, en de vraag naar behandelingen met donormateriaal blijft exponentieel stijgen. De ‘yes we can’ werd allang vervangen door ‘because we can’.
Te vaak sluit onze regering haar ogen, wanneer ze ter hand wordt genomen door de almachtige fertiliteitlobby in dit land.

Dat vandaag de dag steeds meer ouders hun kinderen vertellen dat ze verwekt werden met donormateriaal kunnen we alleen maar toejuichen. Elk kind heeft recht op de waarheid zeker als het aankomt op informatie dat het aanbelangt.

Daarnaast heb je ook nog vele ouders, vaak heterokoppels, die ondervinden dat door het te verzwijgen, en waarbij elke (goedbedoelde) kleine leugen wordt toegedekt met een grotere, de schuldgevoelens hierover alsmaar groter en uiteindelijk ondragelijk worden. Vaak wordt het verzwegen omdat artsen dit aanraden, ook vandaag nog.

In de vele gesprekken gevoerd met ouders en wensouders ondervinden we dat transparante en eerlijke informatie zelden wordt gegeven door net die artsen die ouders begeleiden in zulk emotioneel beladen en moeilijk traject. Daarnaast kregen we ook meermaals te horen dat donorkinderen, die de stap durfden te zetten om het dossier van hun moeder op te vragen, vaak werden afgewimpeld werden met leugens of meer: een enkel-ticketje kregen langs de tewerkgestelde psycholoog.

Het absurd te weten dat als er aardappelen genetisch worden gemanipuleerd het land in rep en roer staat, klaar om het veld te bestormen en te vernietigen.

Maar een degelijk fertiliteitbeleid uitwerken, waarbij de basisrechten van de mensen die erdoor worden verwekt worden erkend en toegekend, dat (nog) niet.

Zelfs na het schandaal met de Deense donor blijft de transparante informatie hieromtrent uit. Mails blijven onbeantwoord door minister Onkelinx.

Het is tijd om op te staan, onze rechten te claimen en eindelijk de kindertafel te verlaten om als een volwaardige partij aan de ‘grote mensen’-tafel te zitten tijdens het grote fertiliteitdebat.

Elke generatie doet zijn best om de volgende generatie een betere toekomst en maatschappij te kunnen aanbieden. Voor onszelf, diegenen die net verwerkt werden of nog verwekt zullen worden, komen we op.

Dit ben ik mezelf, hen maar ook mijn kinderen verplicht, zodat de wereld waarin ze opgroeien een stuk rechtvaardiger wordt.

België, wake up and smell the coffee. It is time for change.

Als niemand opkomt voor de donorkinderen, dan zullen we het zelf wel doen.

Groet,
 Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s