Debat “Recht op Roots” deel 2 aka “Recht op Fool”

Van: Stephke
Onderwerp: Ik had nog wat kleine vragen – Steph Donorkinderen België
Datum: 19 september 2013
Aan: Guido Pennings

Beste heer Pennings,

Gisteren namen we beiden deel aan het debat “Recht op Roots”.

Ik had twee vragen voor u. Eentje van mij en eentje van een aantal donorkinderen die gisteren aanwezig waren. Ik weet dat we niet dezelfde mening horen of moeten delen, maar was toch geschrokken hoe beperkt en koud je inzicht was. But fair enough, ookal deel ik je mening niet, ik kan alleen maar respecteren dat het recht op vrije meningsuiting werd gehanteerd.

De vraag van de donorkinderen was: bent u zelf ooit donor geweest?
En mijn vraag: bent u zelf vader?

Het is niet mijn bedoeling om na de antwoorden van deze vragen nog te mailen. Het waren twee hersenkronkels die opkwamen.

Met vriendelijke groet,
Steph

Van: Guido Pennings
Onderwerp: Antw.: Ik had nog wat kleine vragen – Steph Donorkinderen België
Datum: 20 september 2013
Aan: Stephke

Beste mevrouw,

ik ga niet op die vragen antwoorden omdat ik niet zie welke zinnige conclusies jullie uit de antwoorden zouden kunnen trekken.

Maar het is wel ironisch dat ik een zelfde ervaring heb gehad gisteren. Jullie vertegenwoordigen een groep die meer erkenning vraagt voor jullie wensen en verzuchtingen maar jullie blijven volkomen koud voor de wensen en verzuchtingen van de wensouders. Jullie visie is wat dat betreft veel beperkter dan de mijne (die ik trouwens zelf evenwichtig zou noemen): ik probeer te balanceren; jullie proberen te krijgen wat jullie willen. Je kan moeilijk aan anderen vragen wat je zelf niet geeft.

Met vriendelijke groet,
Guido

Van: Stephke
Onderwerp: Antw.: Ik had nog wat kleine vragen – Steph Donorkinderen België
Datum: 20 september 2013
Aan: Guido Pennings

Beste heer Pennings,

Ik heb uw mail een dagje laten bezinken alvorens er op te kunnen reageren daar de verstomming weder heel groot was.
 Mbt niet antwoorden op gestelde vragen, geen probleem dat u hier niet wenst op te antwoorden. Het zou me een idee kunnen geven in het waarom het inzicht van uw kant beperkt bleef.

Het leven leer je niet alleen uit boeken, maar ook door je eigen levensweg te bewandelen en door de hindernissen die je op je pad tegenkomt. 
Naar een kind verlangen en een kind (kunnen) krijgen, verruimt voor de meesten het perspectief, je leeft niet alleen meer voor jezelf maar krijgt de taak en verantwoordelijkheid over een mens in wording. Het is een voorrecht dat maar al te vaak verward met het recht op een kind.

Het betoog van woensdag was net om dat ruimer beeld te schetsen. Heel gemakkelijk wordt enkel het verlangen van een kinderwens op de voorgrond gezet. En ja, daar start het allemaal mee. Het is en blijft het invullen van een persoonlijk verlangen. Een kind vraagt niet om verwekt of geboren te worden, het komt er op vraag van wensouder(s).

Ik ga er vanuit dat de meeste donorkinderen gewenst zijn, net omdat ouders zoveel moeite moeten doen om alsnog zwanger te geraken en erken dat de keuze om zwanger te worden met donormateriaal geen evidente keuze is en waarbij een heel moeilijk en emotioneel proces doorlopen wordt.

De realiteit blijft wel dat het kind werd verwekt met onbekend genetisch materiaal, ookal proberen onze fertiliteitsartsen, maar ook instanties zoals De Maakbare Mens met de poster “Niet mijn zaad, helemaal mijn zoon’, de illusie en de geruststelling te wekken dat de band met een donorkind niet anders hoeft beleefd te worden als met een eigen biologisch kind.

Laten we hopen dat de band voor de meeste ouders zo wordt ervaren als door de campagne wordt voorgeschoteld. De ervaringen en getuigenissen van ouders van donorkinderen doorprikken deze al te eenvoudige kijk op heel het gegeven en neemt niet weg dat de kinderen verwekt met donormateriaal de oerbehoefte voelen te weten van wie ze afstemmen en/of ze halfbroers of zussen hebben.

Ik kijk wel uit naar de dag dat jullie het donorkind includeren in een campagne waarbij de humanistische waarden zoals vrijheid, zelfbeschikking, autonomie, gelijkheid, rechtvaardigheid, verantwoordelijkheid en solidariteit (aka waarden van de Maakbare Mens) hierin weerspiegeld worden of gelden deze enkel voor de wensouders? Van een beperkt en onevenwichtig zicht gesproken.
Slogansuggesties voor die campagne: voor kinderen uit heterokoppels “Niet mijn vader, helemaal mijn donor” en voor kinderen uit lesbische paren of alleenstaande moeders: “Geen vader, helemaal mijn donor”.

Ik kan en wil dan ook niet vatten dat hèt langverwachte eindproduct: een mens van vlees en bloed geen enkele stem krijgt in heel het gegeven. Een kind is geen eigendom, het heeft recht op haar roots, eigen verhaal en over alle puzzelstukken te kunnen beschikken die het nodig heeft om op te kunnen groeien als een volwaardig persoon. De keuze te willen weten van wie het afstemt, behoort het kind toe en niemand anders. Het is aan onze regering dit mogelijk te maken, alsook te garanderen en te beschermen. In wat voor maatschappij leven we als kinderen worden verwekt door een beleid diens recht op roots systematisch worden geschonden? Blijkbaar horen donorkinderen niet over dezelfde rechten te kunnen beschikken als biologisch verwerkte kinderen.

We vertegenwoordigen trouwens niet alleen donorkinderen, maar ook wensouders en ouders van oudere donorkinderen alsook donoren. We helpen ook ouders en wensouders die wel hun kind recht op roots willen geven, of vangen andere donorkinderen op die met vragen zitten. Uw betoog daarentegen beperkt zich enkel tot de vraag van de wensouders en daar stopt het ook.

Vergis u niet, we vragen niet meer erkenning, we vragen erkenning. En we zien het grotere plaatje. Zoals toen ook gezegd, we zijn niet tegen het gebruik van donormateriaal maar ijveren (jawel, ook samen met wensouders en donoren) voor een beter beleid: registratie-systeem, betere controle spermabanken en fertiliteitscentra, maatschappelijke bewustwording, opheffing taboe,…

Na 40 jaar kunnen we terugblikken op ervaringen van donorkinderen, hun ouders maar ook die van donoren, waarom dit naast ons neerleggen? Onze wetgeving weerspiegelt onze huidige steeds veranderde maatschappij, en haar nieuwe samenlevingsvormen, niet. Steeds nieuwe en verbeterde fertiliteitstechnieken, baarmoeders die te huur zijn, draagmoederschap, eicelwissels, transgenders die erkend willen worden als vader van een kind ookal droeg hijzelf het kind, het kan en moet allemaal, maar het kind het recht op afstemming toe te kennen, neen, dat niet.

Het invullen van een kinderwens en tegemoet komen aan het recht op roots van het donorkind kan perfect. Het kan en hoort een èn-èn-verhaal te zijn.

Mbt uw laatste opmerking “Je kan moeilijk aan anderen vragen wat je zelf niet geeft”, toch even die tafel omdraaien, het zijn de donorkinderen die al 40 jaar nooit een stem kregen in heel het gegeven. En wij vragen dan iets wat we zelf niet geven?

Onze intenties zijn oprecht en puur en zullen ons standpunt keer op keer verdedigen. Niet enkel voor onszelf, maar ook voor de donorkinderen die nog verwekt en geboren zullen worden blijven we opkomen, en dit samen met anderen, zonder enig bedrijfsbelangen te behartigen.

Afsluiten doe ik met de reactie van Alex Van Hecke van het Kinderrechtencommissariaat nav onze mailconversatie in januari 2013.
 Misschien vindt u zijn visie ook beperkt. Ik steek er ook een url bij van een oprecht filmpje van ouders en hun donorkinderen bij, maar waarschijnlijk worden deze even koud naast u neergelegd, als het betoog dat we vorige woensdag voerden.

Doch hopen we dat het bijdraagt tot een verruiming van geest.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s