Jennifers oproep zet aan tot denken

Afbeelding

Hey,

Maandag deed de Belgische Jennifer Catereels een openhartige  getuigenis en oproep in het Laatste Nieuws.

Op haar 29ste begon haar biologische klok te tikken, mister right was nog niet aan de horizon te bekennen, haar verlangen om mama te worden groot en zo ze startte met volle moed aan behandelingen met donorsperma.

Na een lijdensweg  van 4 jaar met een mix echo’s, bloedafnames, inspuitingen met allerhande zwangerschapshormonen, neusspray, vaginale suppo’s, hoop en wanhoop,  bleef zelfs na de overschakeling naar IVF een zwangerschap uit.

Meer nog: Jennifer kreeg de harde diagnose van prematuur ovarieel falen.

“Wat is prematuur ovarieel falen?”, hoor ik je denken.

Het is een aandoening waarbij het lichaam te vroeg in ‘overgang’ gaat en eierstokken eerder ophouden met ovuleren dan gebruikelijk. De aandoening is nefast voor de productie en kwaliteit van eicellen. Ongeveer 1 op de 100 vrouwen worden getroffen door de onomkeerbare diagnose. Kort gezegd: geen goede eicellen = minieme kans op eigen biologisch kind.

Het woord ‘getroffen’ werd bewust gekozen. Onvruchtbaarheid treft. Je kiest hier niet voor, het overkomt je en raakt je als een mokerslag.

In onze maatschappij wordt vruchtbaarheid nog altijd  te vaak beschouwd als iets dat vanzelfsprekend hoort te zijn, terwijl het eerder met geluk te maken heeft.  Geluk dat je over je eigen, gezond genetisch materiaal kan beschikken, kan concipiëren en de vrucht kan blijven dragen.

Het taboe dat op onvruchtbaarheid rust is nog steeds groot. Onze maatschappij en overheid slagen er niet in het volledig op te heffen, de aangeboden begeleiding en steun is vaak ontoereikend en al helemaal onbestaand voor donorkinderen zelf. Transparantie in beleid, steun en openheid ontbreekt zodat wensouders vaak een eenzame en zware tocht tegemoet gaan in een bos waar de bomen allang niet meer te zien zijn.

Let’s face it: wie kent er in zijn omgeving niemand die met hulp alsnog een kinderwens kon invullen?

In België is er door het tekort aan eiceldonoren een wachttijd van 1.5 jaar. Tijd die Jennifer misschien niet meer heeft. Moedig weigert ze, zoals vele anderen,  zich hierbij neer te leggen en zoekt ze zelf naar manieren om de invulling van haar kinderwens mogelijk te maken.  En terecht ook. De lading dekt allang de grote vraag niet meer.

Jennifers oproep is oprecht: ze vraagt alle vrouwen stil te staan bij het gegeven dat maandelijks duizenden eicellen niet worden gebruikt en om in overweging te nemen deze te doneren. De meest voor de hand liggende oplossing, is echter niet zo eenvoudig.

Je verhelpt de hongersnood ook de wereld niet uit door je overschotjes na elke maaltijd per enveloppe op te sturen.  Zo brengt het gegeven van tekort aan donoren slechts een stukje van het maatschappelijk debat dat moet gevoerd worden naar boven.

Ik probeer het te bekijken langs alle kanten:

  • wensouder: een zwangerschap met donormateriaal is geen evidente keuze en wordt gekozen als een zwangerschap met eigen genetisch materiaal niet mogelijk is. Zulk ouderschap wordt weliswaar op een andere manier gedefinieerd dan gezinnen die een volledige biologische band met hun kind(eren) hebben.
  • (eicel)donor: de meeste donoren beschouwen de kinderen verwekt uit hun materiaal niet echt als hun vlees en bloed. De meesten doneren uit een gevoel van onbaatzuchtigheid in de hoop andere ouders in spe te kunnen helpen om een kinderwens te vervullen.  De realiteit blijft echter wel dat er uit je eigen genetisch materiaal mensen worden verwekt en geboren. Eiceldonoren doneren vaak bewuster omdat een hele procedure met speciale behandeling moet doorlopen worden alvorens eicellen kunnen opgehaald worden. Een donor kan ook nieuwsgierig zijn naar het aantal kinderen dat met het donormateriaal werden verwekt, of benieuwd naar hun welzijn.
  • het donorkind: we gaan er van uit dat elk donorkind een zeer gewenst kind is, geliefd en gekoesterd zal worden. Maar het kind dat door deze behandeling werd verwekt hoort het recht te hebben, indien hij/zij dit wenst, te kunnen beschikken over informatie van diens donor(s). Alle kinderen, horen  te kunnen beschikken over de puzzelstukjes die het nodig heeft om te kunnen opgroeien tot een volwaardig persoon. Weten van wie je afstemt is 1 van die puzzelstukjes.

Vandaag de dag is er te weinig (h)erkenning van de complexiteit van dit thema. Jennifers verhaal draagt bij om het onderwerp aan te kaarten en op tafel te leggen.

Alles start bij een onvervulde wens dat zal leiden tot de verwekking van een kind. Wat voor maatschappij, regering of ouders zijn we als we het belang van het langverwachte kind ook niet op de voorgrond zouden plaatsen?

Ik hoop van harte dat Jennifer lukt haar kinderwens in te vullen. Aan de reacties op de pagina die ze oprichtte las ik dat een aantal vrouwen lieten weten bereid te zijn hun eicellen aan haar te willen doneren.  Wat vroeger reeds in de kleine hoekjes van internetfora plaatsvond wordt eindelijk op de publieke tafel gelegd.

We dienen het taboe verder op te heffen, een breder maatschappelijk debat starten waarbij alle partijen stem en inspraak krijgen. Alleen zo kunnen oplossingen gevonden worden. En laat eindelijk evaluatie en evolutie toe in beleid en wetgeving zodat deze onze huidige samenlevingsvormen ook in het echt weerspiegelt en tegemoetkomt.

Groet,
Steph

Facebookpagina die Jennifer oprichtte www.facebook.com/mamazoekt1000metersenpeters

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s