Geluk zit in een klein potje, helaas niet voor het kind

Facs en potje stp -9340-bewerkt

Men wilt een kind. Meer dan regelmatig is het verlangen even groot als onbereikbaar door medische of andere omstandigheden.

Dit verlangen is en blijft echter het vervullen van een persoonlijk verlangen. Al te vaak wordt het voorrecht om een kind te kunnen krijgen verward met het zogezegd recht op een kind. Moraliteit en ethiek worden gemakshalve opzij geschoven. Zelfs het basisrecht op roots wordt van de meet af ontzegd.

Dat kind vraagt niet om verwekt of geboren te worden, laat staan dat het reeds in de baarmoeder afstand wenst te doen van het recht op genetische aankomst. Ikzelf heb nog nooit een afstandsverklaring uit een baarmoederhals weten rollen.

“Where did we go wrong?” hoor ik Joost Zweegers op de achtergrond zingen. Wel, een aantal fertiliteitsartsen bedachten ooit vrouwen te insemineren met zaad van onbekenden wanneer hun man onvruchtbaar leek. Het werd de menselijke variant van behandelingen die reeds 300 jaar succesvol werd uitgevoerd op dieren.

De vraag bleek groot en het aanbod werd aanvankelijk geronseld bij medische universiteitsstudenten.

Echt fout liep het pas toen de beleidsmakers het uittekenen van het fertiliteitsbeleid overlieten aan een aantal almachtigen uit de fertiliteitswereld, zij die de invulling van hun portefeuille nastreven en een fles champagne open trekken wanneer de zoveelste onderscheiding op de muur genageld wordt.

Hun zogezegde neutrale positie werd reeds in vraag gesteld toen bleek dat er heel wat geld te verdienen valt uit de wanhoop van kinderloze koppels. Hun begeleiding is een eerder toeleiding naar de route die voor hen het meeste opbrengt. Dit wordt zelden tot niet in vraag gesteld door de wensouders zelf daar de arts net diegene is die zal oordelen of zij in de gratie van een behandeling vallen en met een kind naar huis kunnen wandelen.

Volgens de onderzoeksfirma IBIS world, generen spermabanken 321 miljoen dollar per jaar. De geprojecteerde winst in 2017 bedraagt 436 miljoen dollar. Je zou voor minder aan dat roer wensen te staan.

De behandeling is wat het is: er wordt een kind verwekt met het genetisch materiaal van iemand die geen ouderrol zal opnemen.

De angst die de meeste ouders hebben tav die onbekende partij verdwijnt naarmate ze een band met hun kind krijgen. Sommigen geven zelfs toe zelf een nieuwsgierigheid te ervaren naar de donor.

Vele ouders bekennen later dat het verlangen hun perspectief van de behandeling zo hard vernauwde, dat de voorgeschotelde waarheden en informatie van de arts niet strookte met hun beleving of ervaring, en hun weg alleen maar moeilijker maakte.

Voor zij die het advies kregen het donorgegeven te verzwijgen wachten jaren met schuldgevoelens en de angst dat het kind er ooit zelf zal achter komen. Verhalen van moeders die op hun sterfbed het geheim aan hun kinderen meedelen zijn reeds gekend, bloedgroepen die niet overeenkomen of de biecht van een openhartige nonkel of tante, worden er alleen maar meer.

De verhalen, scherven en vragen die ons wekelijks bereiken tonen aan de huidige wetgeving op zoveel vlakken faalt.

Waarom is het anno 2013 zo verdomd moeilijk voor de beleidsmakers eindelijk hun verantwoordelijkheid op te nemen en een beleid uit te tekenen dat net de rechten van donorkinderen toekent, beschermt en garandeert?

Op lange termijn zal dit alle partijen alleen maar ten goede komen.

Ook dient eindelijk het, in 2007 beloofde, donorregistratie-systeem in voege te treden. Wat voor beleidsmaker ben je, als je beloften niet meer lijken dan lege dozen?

Deze regering kan zich ook niet meer verstoppen achter de leuze ‘Wir haben es nicht gewusst’. Al jaren kijkt ze stilletjes de andere kant uit terwijl systematisch het basisrecht van donorkinderen geschonden wordt. Meer nog, het is zij die dit mogelijk maakt.

Daarnaast hoort de hand die heden boven fertiliteitswereld wordt gehouden te veranderen naar een hand die hen terechtwijst en de richting aangeeft zodat deze eindelijk een neutrale positie kan innemen.

Eindigen doe ik met een boodschap aan alle wensouders en ouders van donorkinderen. Bewuster voor een kind kan je niet kiezen dan jullie kiezen. Baseer je keuze niet op basis van angst of wat je wordt opgelegd. Erken dat het wezentje van vlees en bloed, je/jullie kindje recht op een ouderrelatie die haar fundamenten door eerlijkheid en liefde kent. Het is een voorrecht een mensje te vergezellen in diens leven. Reik het alle puzzelstukken aan die het nodig heeft om op te groeien tot een volwaardige persoon. Verruim het perspectief en kijk niet alleen naar persoonlijke behoeften, verlangens of angsten. Je kind heeft recht op een eigen levensverhaal. Alleen als je buiten je eigen perspectief kijkt, kan je het taboe doorbreken ipv het door te geven.

De tijd dat we de kinderen van deze rekening zijn hoort voorbij te zijn.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s