Afscheid van een vriend

Vorige maand stapte een vriend van me uit het leven. Hier nog steeds droef om zijn heengaan. Het hoofd gevuld met de achtergelaten kruimels van zijn bestaan.
Ik ontmoette hem twee jaar geleden. Het was het soort vriend die je jezelf toewenst vanaf het moment je in staat bent om anderen in je hart te sluiten. Zelden ben ik iemand tegen gekomen met zo een open hart en geest, altijd op zoek naar verbondenheid en goedheid in anderen. Rechtschapen en oprecht, boordevol liefde, vriendschap, humor, onschuld, reflectie, detectie, zin voor dialoog en steevast met de armen open om de wereld te omarmen.

We waren elkaars fans vanaf het eerste uur. We hebben heel wat afgelachen, gedeeld, gefilosofeerd, gezeverd en gekaatst.
Het grote fundament van onze vriendschap: de zoektocht naar onszelf: wie ben, wil, mag en kan ik zijn. Ik als donorkind, hij als het kind van een mama die, toen hij nog een peuter was, zelf uit het leven stapte. Hij worstelde hiermee, zocht, hoopte en dacht te vinden, maar heeft nooit de antwoorden of rust gevonden. De opgelegde ratrace, de vervreemding, de ontworteling werd te groot en onoverbrugbaar. Familie en vrienden trachtten langs de kade met man en macht hem terug aan wal te brengen, maar zijn boot dreef steeds verder af. Het was zijn keuze. Ik had alleen gehoopt, zoals zovelen, dat hij had besloten nog iets langer te blijven.

Hij is er niet meer. De klok tikt verder, elke seconde is er eentje verwijderd van toen hij er nog wel was. Hoe hard we ook proberen de tijd te doen stilstaan of terug te draaien, het leven duwt ons verder in de stroming naar morgen.

Veel van onze gesprekken drijven aan de oppervlakte terug naar boven. Vaak hebben we het gehad over het rugzakje die elk van ons meezeult in dit leven. En hoe we met zijn allen trachten dat rugzakje te ordenen of minder zwaar te krijgen. De afscheidsrede van zijn stiefmama verwoordde het treffend: hij was op zoek naar zijn roots, de wortels van zijn bestaan. Hoe hard hij ook werd gekoesterd, niets bracht hem de grond die hij zo nodig had om te groeien.

Meer dan regelmatig legden we onze zoektochten naast elkaar, in de hoop puzzelstukjes van hoe hier mee om te gaan te kunnen delen of ruilen. Elkaar een hand reiken wanneer het voor de ander te donker wordt en de weg even niet meer zichtbaar lijkt. Draait daar het leven niet om? Dat je samen net die schakels tracht te leggen die een ander nodig heeft om verder te kunnen.

Hij verstond het ook niet dat een maatschappij en beleid bewust kiest om generaties donorkinderen bij aanvang van rugzakken te voorzien die het potentieel hebben te zwaar te kunnen doorwegen. Niet alleen de kinderen die erdoor verwekt worden krijgen alvast wat extra ballast mee, ook de ouders die reeds een gevulde rugzak hebben door de diagnose en de doorlopen behandelingen, krijgen onverwacht en onaangekondigd meer dan aanvankelijk voorgeschoteld. Gezinnen met donorkinderen horen juist beroep te kunnen doen op eerlijke en oprechte hulpverlening die hen op elk moment de ondersteuning kan bieden die ze nodig hebben.
Behandelingen met onbekend donormateriaal blijft het creëren van mensen die de helft of volledig hun genetische roots niet kunnen achterhalen. Ouders krijgen kinderen die niet volledig van hen afstemmen. Alleen door betere hulpverlening en wijziging in beleid kan een maatschappij er voor zorgen dat de rugzakken minder zullen wegen en geef je de kinderen maar ook hun ouders een goeie grond om hun wortels in te planten. Uiteindelijk is de hamvraag: kiezen we als maatschappij, volwassen voor het korte termijn handelen en winstbejag, of beseffen we met zijn allen dat het hier gaat om mensen, gezinnen, families, relaties en hanteren we eindelijk een lange termijn visie?

Lieve Bert, ik mis je, ik draag je wijsheden, wie je was en onze gesprekken in mijn hart. Ookal ben je er niet meer, je bevestigde me dat je een verschil kan en mag maken. Je toonde me hoe breekbaar een kinderhart kan blijven, hoe ik mijn kindjes elke dag verplicht ben nog meer te koesteren voor wie ze zijn. Dank om van mij een betere mens en ouder te maken.

Until we meet again my dear friend.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s