Vlottere erkenning meeouders. En het kind dan?

carrousel

De Senaatscommissie Justitie start vandaag met hoorzittingen over het meemoederschap voor lesbiennes.

De stem der onrecht wordt luider bij same sex couples die discriminatie ervaren wanneer ouderschapsmandaten worden uitgedeeld.

Binnen een lesbische relatie heeft de partner van de biologische moeder niet onmiddellijk dezelfde rechten als een heteroman die de geboorte van zijn kind gaat aangeven, hij hoeft niet eens de biologische vader te zijn van het kind. Momenteel moeten deze vrouwen na de bevalling van het kind nog steeds een lange adoptieprocedure doorlopen vooraleer ze officieel meemoeder van het kind kunnen worden. En wat met de wensouders die niet beschikken over een eigen baarmoeder?

Dat de wetgeving de verschillende samenlevingsvormen niet meer weerspiegelt, is een feit. En is er discriminatie vast te stellen? Without any doubt.

Wetvoorstellen werden ingediend door Open VLD, SP.A en CD&V en verschillen op enkele cruciale punten: geldt die erkenning alleen voor ouders van een kind dat tot stand kwam via medisch begeleide voortplanting of niet? Geldt die erkenning alleen voor lesbische koppels of ook voor homokoppels?

Als de erkenning namelijk niet geldt voor homokoppels, dan komt er een nieuwe discriminatie bij, namelijk tussen homo’s en lesbiennes. Die zal allicht door het Grondwettelijk Hof vernietigd worden. Als de erkenning wél geldt voor homokoppels, dan moet er een officiële regeling voor draagmoeders komen. En over draagmoederschap is er geen eensgezindheid, de Senaat is er al sinds 2008 over bezig zonder resultaat.

Politiekers wrijven in de handen, trekken hun ‘kijk eens hoe goed we bezig zijn’-outfit aan om alvast verse stemmen en wat media-aandacht in de wacht te kunnen slepen. Met verkiezingen in aantocht kan je niet vaak genoeg geëngageerd in beeld komen.

Op de ‘we gaan strooien met rechten’-carrousel vergeet deze regering om de echte rechten te behartigen, bewaken en erkennen van zij die nog geen stem hebben en waar het uiteindelijk allemaal om draait: het donorkind. Het startpunt waaruit een beleid zou moeten vertrekken. Doch lijkt het alsof het verlangen naar een kind meer slagkracht heeft dan het toekennen van het fundamenteel recht op afkomst en identiteit van het kind.

Al meer dan 60 jaar rollen we van de band en deed deze overheid alleen maar inspanningen om de afzetmarkt te vergroten.

Wij horen het recht te hebben in het debat geïncludeerd te worden, we zijn het product dat niet vroeg om verwekt of geboren te worden. Gefabriceerd ter invulling van een persoonlijk verlangen, een mens van vlees en bloed, doch beslist deze regering ons minder dan volwaardige mensen (met bijhorende basisrechten) te behandelen.

Begrijp me niet verkeerd: het debat van de meeouders moet gevoerd te worden, maar laten we eerst de zaken aanpakken die reeds op het to do-lijstje stonden: de rechten van het kind, donorregistratie-systeem, evaluatie en bijsturing huidig fertiliteitbeleid en van daaruit vertrekken.

Kwestie van de koe bij de horens vatten, alvorens ze nog meer uit te melken.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s