‘Is mijn zus mijn echte zus?’

“Is mijn zus mijn echte zus?” hoorde ik vanuit de keuken. De magische bal repliceerde: “Ik denk het wel’. Voor de verjaardag van een van de kindjes hadden we een elektronische roze bal gekregen. Eentje die naast het produceren van irritante geluidjes ook een vraag-en-antwoord-knop heeft. Kinderspel eigenlijk: je stelt een ja/nee-vraag aan de bal en wacht op het antwoord.


Voor zij die voor het tijdperk van de elektronica zijn geboren: je kan het vergelijken met de magische eightball. Toen moest je niet drukken en hoorde je ook geen stem het antwoord formuleren. Je stelde een vraag, schudde met de bal, draaide het om en met wat geluk kon je een antwoord op je vraag lezen.

eightball

Let’s go back to the living room.

Toen hoorde ik mijn dochtertje vragen: ‘Is mijn broer mijn echte broer?’. Niet veel later werd heel het gezin aan de echtheidsvraag onderworpen.

Als een toevallige voorbijganger, bleef ik langs de zijlijn staan, en luisterde ik naar hun conversatie. Het is een natuurlijk gegeven dat kinderen vragen stellen en zich weerspiegelen. Door observatie, connotatie, vergelijking, .. wordt niet alleen hun wereldbeeld maar ook zelfbeeld stilletjes aan gedefinieerd.

Mijn zoontje is er nu 7, mijn dochtertje 5. Ze zijn de kinderen van een donorkind. Het leven is voor hen iets minder maar ook meer complex: zij kennen hun rechtstreekse biologische achtergrond doch is een kwart van hun genetische roots onbekend. De helft van mijn genen zijn namelijk onder anonieme vorm in de baarmoeder van mijn moeder gespoten.

Bij het uittekenen van onze stamboom zijn mijn kinderen de biologische donor-kleinkinderen van een man die ik vermoedelijk nooit zal kennen.

Als moeder blijft het fascinerend om naast hen te lopen, het leven door hun ogen te zien, hen te koesteren en te helpen om later een plek in deze grote en soms boze wereld te kunnen innemen.

Als volwassene herbeleef je ook een stukje jeugd, met de onverbiddelijke vergelijking van wat jezelf hebt gekend en hebt meegekregen.

Ik dacht aan de kruimels die vroeger op mijn weg lagen, die me sneller naar de waarheid zouden hebben gebracht. Maar de kruimels werden keer op keer weggeveegd of ik negeerde ze. Op mijn weg lag ooit een heel brood en stond de bakker metaforisch zelfs naar me te wuiven, toen ik door een les biologie vaststelde dat mijn bloedgroep niet overeenkwam met die van mijn ouders. Met een simpele ‘de juf heeft zich vergist’, bevond ik me weer in een kamer vol met smoke and mirrors en liep ik nietsvermoedend mee in de illusie-parade.

Ik dacht aan de ouders van nu die het advies van artsen krijgen het donorgegeven te verzwijgen, aan de artsen die er alles aan doen om illusie zo echt mogelijk te laten lijken zodat er geen vragen zullen/kunnen gesteld worden.

Verblind door het verlangen, op zoek naar een eerlijke metgezel, worden de meeste ouders ter hand genomen naar het kortste ritje op de overzetboot. Want veel tijd hebben centra niet, daar de volgende wensouders aan de andere kade staan te wachten.

De meeste ouders worden vandaag nog op allerhande manieren gestuurd om te kiezen voor een anonieme donor. Als een restauranthouder die vooral zijn suggesties aan de man wil brengen of een gewiekste salesman die je doet geloven dat je de beste keuze maakt.

Maar het gaat hier niet over een plat du jour of de aankoop van een attribuut: het gaat over kinderen, gezinnen, families en levens.
De openheid die nu wordt gepredikt door een aantal centra – lijkt me logisch dat openheid wordt gehanteerd over alle informatie die het kind aanbelangt – doch is het eerder een wanhopig inhaalmanoeuvre van een valse start.

Openheid en transparantie van bij het begin, zouden gezinnen helpen bij het definiëren van dit modern ouderschap. Het beleid laten vertrekken vanuit het belang en welzijn van het kindje. Diens recht op afkomst en identiteit toekennen, het te includeren in de benadering en begeleiding van wensouders en donoren.

Zo beschikken ouders over meer handvaten dan die ze vandaag meekrijgen, kan er d ’office meer openheid gehanteerd, en worden kuilen vermeden daar de fundamenten van het gezin werden gebouwd op stabielere ondergrond.

Soms heb je geen eigthball om het antwoord te kennen.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s