Een mens van een wens – Jenn

“Niet huilen” zei ze. Teruggetrokken in de keuken, was het sterker dan mezelf. Weken had ik gehoopt, gewenst en het me afgevraagd. Dagen had aan ik aan haar en hen gedacht, mijn telefoon extra dicht gehouden en hem nog nooit zo constant opgeladen. En toen was het zover: haar naam verscheen om het schermpje van mijn telefoon, de spurt naar het aanrecht in de keuken werd ingezet alwaar ik mijn oor, maar vooral het hart, tegen mijn Iphone plette.

‘Het is gelukt! We zijn zwanger!’ … ik heb haar meerdere keren die zinnen doen herhalen. 6 piepkleine woordjes maar gezet in de juiste volgorde, luidt het 1 van de mooiste boodschappen in. Zinnen die de sluizen deden openzetten. “Maar Stephke toch, niet huilen”, zei ze al troostend. “Lieve Jenn, het zijn goeie tranen, ben zo blij voor jou, voor jullie, het doet deugd ze te laten stromen” repliceerde ik haar.

Ik ken Jenn nu iets meer dan een jaar. Jenn was single en had een hele grote kinderwens. Zo groot, dat toen prince Charming maar niet kwam aangalopperen, ze besloot het heft in eigen handen te nemen. Met een bang maar hoopvol hartje stapte ze op een dag bij een fertiliteitcentrum binnen.

Het zou een zware en vooral eenzame tocht worden van screenings, halve toelichtingen, snelle consultaties, hormonenkuren, inseminaties, pick-ups, bijna geen ondersteuning en heel wat negatieve zwangerschapstesten. In het begin verkondigde de arts, vanachter zijn designbril, met enig trompetgeschal dat hij haar wel zwanger zou krijgen. Vier jaar later kreeg ze een vluchtig schouderklopje met de woorden ‘mevrouw, u bent een uitdaging, maar ik hou wel van uitdagingen’ van diezelfde arts. Een zwangerschap bleef echter uit. Toen ze bij een volgende consultatie vertelde dat ze op het internet wat opzoekingen had gedaan, en zelf vermoedde dat ze in vervroegde menopauze zat, werd dit door de arts halsstarrig weggewuifd. Twee weken later zou Jenn aan de telefoon (!) van een ziekenhuismedewerker net die diagnose in haar lege schoot geworpen krijgen. “U komt nu op een andere wachtlijst terecht, die van de eicelbank daar u zelf over geen goede eicellen meer beschikt. Hou er rekening mee dat de wachtlijst een tweetal jaren bedraagt. Prettige dag nog” – klik –

Stilte, ongeloof, een hart en droom in duizend stukken.

Jenn bleef echter niet lang bij de pakken zitten. In oktober 2013 deed ze voor het eerst haar verhaal in een krant en richtte ze de facebookpagina Mama zoekt 1000 meters en peters op. Ze hoopte dat door dit te doen, ze anderen zou kunnen helpen, al was het een deel van het taboe door te breken, maar ook om andere vrouwen bewust te maken dat vruchtbaarheid niet vanzelfsprekend is of kan zijn.

Haar verhaal zette me er toe een berichtje op haar wall achter te laten. Achteraf zou ze me vertellen dat toen een vriendin haar belde om haar te waarschuwen dat ‘een donorkind’ er iets had opgeschreven, ze eerst dacht dat ze lik op stuk zou krijgen. Toen ze s avonds het berichtje las, en herlas, zag ze wat ze vandaag nog steeds ziet: een mens, een vriend met open armen en geest die, samen met anderen, enkel tracht een verschil te maken zodat we een mooiere en betere wereld voor onze kinderen kunnen achterlaten.

Ze mailde me terug, al snel volgde het eerste telefoontje, een eerste etentje, … een instant click, een lieve metgezel en een gekoesterde vriendschap. Haar verhaal en wie ze is, lieten me niet onberoerd. Ik schreef een blog over haar.

Een vriendin van haar zou die blog lezen. Niet veel later zou die vriendin bij haar aanbellen en haar voorstellen om haar eiceldonor te willen worden. Uit vriendschap en liefde iets van jezelf geven, zodat iemand die je een warm hart toedraagt, alsnog haar diepste wens in vervulling kan laten gaan. Bestaat er iets mooier? Voor beide dames was het van in het begin ook duidelijk: haar vriendin wou enkel haar eicellen aan haar schenken – dus geen wisseldonatie waarbij de eicellen van de aangebrachte donor worden geruild tegen eicellen van een voor jou onbekende donor – en Jenn vond het feit dat haar vriendin en toekomstig kindje in elkaars leven verankerd zouden zijn en blijven, net een grote meerwaarde in heel het gegeven. Een soort van uitbreiding in familie en netwerk van mensen die van dit kindje zullen houden en het zullen koesteren.

Maar naast een eicel heb je ook een zaadcel nodig. Jenn wou niet enkel wat anonieme zaadcellen meer, ze wou ook een man rond dat zaadje. Niet zomaar een man, maar een fijne, lieve kerel met een even grote kinderwens en het verlangen om papa te worden van een ukkie. Ze wou geen relatie met die kerel. Ze zocht iemand die mee in dit speciaal verhaal van gezinsvorming wou stappen, en die evenveel liefde alsook koestering in aanbieding had. Het was niet zomaar een kinderwens invullen: het is heel bewust ook de belangen en behoeften van het kind in de som der delen opnemen, en het zelfs als uitgangspunt te hanteren.

Toen ze me dit vertelde, moest ik meteen aan iemand denken. Een jongeman die mijn weg kruiste toen ik de queeste voor donorkinderen heb aangevangen. Hij was een van de eerste donorkinderen die de stap durfde te zetten om via onze facebookpagina Donorkinderen België contact te zoeken. Voor hem heb ik altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad: niet alleen werd hij met zaad uit dezelfde spermabank als ik verwekt (ja, er is een vermoeden dat dit een potentiële halfbroer kan zijn, maar dat is een ander verhaal), hij werd een vriend en metgezel in de zoektocht naar onze dossiers bij de fertiliteitarts. Daarnaast is hij een geweldige kerel die altijd een kinderwens had, maar deze (nog) niet kon invullen omdat hij eerder op mannen verliefd wordt, dan op vrouwen. En zoals we allemaal weten, heb je een eicel en een baarmoeder nodig om een kindje te kunnen krijgen. Hij wou ook niet zomaar donor zijn: hij wou een plaats in het leven van het kind. Het doorbreken ook van een cirkel daar hij zelf ooit werd verwekt door anoniem zaad, en d’office zijn kind dezelfde vraagtekens wil besparen.

Ik bracht twee in contact met elkaar. Na urenlange chatsessies, werd er afgesproken. Meteen was er die connectie. Uren werd er gepraat, afgetoetst, gerustgesteld, gelachen, gepland, gedeeld, gekaatst, gereflecteerd…. Jenn verwoordde het ook heel mooi: je wordt verliefd, maar dan anders. Je sluit iemand in je hart en leven, je maakt plaats voor iemand die evenveel van het kindje zal houden, er voor zal zorgen, het zal koesteren, zonder dat er enige afbakening of een persoonlijk claim/bezitrecht aan het kind wordt gehangen. Want een mens of kind kan je niet bezitten, het is de erkenning van het voorrecht om naast elkaar te kunnen wandelen, een speciale plek in diens leven te mogen opnemen, het uit liefde hem of haar de dingen aan te reiken die dat mensje nodig heeft – of nodig kan hebben – om op te groeien als een volwaardig persoon die de tools kreeg om zichzelf in het leven maar ook in de maatschappij te kunnen definiëren.

En toen was de som bijna compleet. Maar deze som kan je niet maken, als je geen arts bereid vindt om in dit verhaal mee te stappen. Zo zijn er heel wat centra in België die zelfs niet toegeven dat ze gekende donatie uitvoeren of er heel aarzelend tegenover staan. En natuurlijk heb je ook nog een pak artsen die nog steeds claimen – en dit ook zo naar (wens)ouders voorschotelen – dat anonieme donatie de beste optie is. Het enige voordeel aan anonieme donatie is dat het behandelingsparcours in een centrum aanzienlijk korter en minder arbeidsintensief is. But that’s it. Over de implicaties en gevolgen op lange termijn voor het gezin en vooral voor de kinderen, worden vaak verzwegen, ontkracht of ontkend.

Jenn vond een arts, dr. Platteau uit Dilbeek, die mee wou springen. Hij gaf toe dat het de eerste keer was dat hij zulk verzoek of combinatie voorgeschoteld kreeg. Samen met zijn vrouw en zijn secretaresse Vero, slaagden ze er in om niet alleen een betere begeleiding en ondersteuning voor Jenn, haar eiceldonor en papa-to-be, aan te bieden: ze stonden open voor al haar vragen en zorgen in dit iets specialere traject.

Eind november was de eerste terugplaatsing…. en zoals je reeds hebt gelezen heeft Jenn nu fantastisch nieuws te verkondigen. Het is een moment waarbij ik me altijd zal weten te herinneren waar en wanneer ik exact zat toen het me werd verteld.

Voor velen van jullie lijkt dit misschien een complex verhaal. Voor mij en ons is het bijzonder verhaal. Eentje dat misschien wat langer duurt om te vertellen, maar als je ons laat vertellen en echt aanschouwt, dan kan je niet anders dan opmerken dat heel wat mensen heel hard hebben nagedacht, gevoeld, gedeeld, gehoopt, gereflecteerd om een bewuster dan bewuste keuze te maken waarbij ook de belangen en behoeften van het kind mee in weegschaal werden gelegd. Het enige design dat hier aan te pas kwam, was een design van liefde, vriendschap en verantwoordelijkheid.

En ja, het zou eenvoudiger zijn zouden er alleen vruchtbare heterokoppels deze planeet bewonen. Maar dat is niet, en zal ook nooit zo zijn. En dat hoeft ook niet.

Met ons verhaal willen we aantonen dat het ook anders kan: dat een gezin kan gevormd worden op andere manieren. En dat door de belangen van het kind als vertrekpunt te hanteren, niet alleen alle relaties net hun oorsprong kennen in een stabielere ondergrond, het verweven blijft in hetgeen iedereen (ver)bindt: dat nieuwe mensje.

Eindigen doe ik met een boodschapje voor jou: het kleine wondertje.

Briefje voor een (made)liefje

Lieve kleine astronaut daar in mama’s buik: je zou eens moeten weten hoeveel mensenlevens jij reeds hebt gekleurd, zonder hiervoor zelf een potlood in je handjes te hebben genomen. In hoeveel harten er een constant binnenpretje huist, wetende dat jij gestaag maar zeker groeit en aansterkt. Hoe je kamertje voor je klaar wordt gemaakt, hoeveel winkeltjes er worden afgeschuimd, de geweldige truitjes die een van je oma’s voor jou aan het breien is, en hoe jij nu al – zoals je mama – mensen samen brengt.

Ik mag je eigenlijk niets verklappen maar kan je wel al vertellen dat je naast een geweldige mama en papa, je een te gekke, geweldige en grote familie zal krijgen. Als een grote menukaart aan vrienden en familie, allen dankbaar en halsstarrig uitkijkend naar je komst. Dus groei maar goed, en weet dat er heel wat open armen je opwachten en beentjes worden ingesmeerd om mee naast jou in het leven te mogen wandelen.

Een lieve knuffel,
Steph

 

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Een mens van een wens – Jenn

  1. een heel mooi verhaal ! zelf ben ik ben samen met mijn (vrouwelijke) partner mama van 2 zoontjes, met een donorpapa 🙂 we hebben er heel bewust voor gekozen dit niet anoniem te doen, omdat we vinden dat kinderen het recht hebben te weten waar ze vandaan komen. Ik ben nog altijd heel blij met deze keuze! Om anderen aan te moedigen om voor bekende ipv anonieme donor te kiezen, heb ik onlangs een facebookpagina gecreëerd, bedoeld om uitwisseling te stimuleren tussen mensen die al gelijkaardige projecten (bekende donor) hebben gedaan, ermee bezig zijn, of er mee willen beginnen.
    ik hoop via mijn FB-pagina ook M/V’s met een kinderwens, of met de bereidheid om donor te zijn, samen te brengen, en wie weet komen daar dan ooit kinderen van …
    mochten lezers van deze blog interesse hebben:
    stuur een mail naar daarkomenkinderenvan@gmail.com
    dan kan ik je uitnodigen voor de pagina.
    de pagina is geheim, dus buitenstaanders zien geen berichten en zien ook niet dat je er lid van bent.
    groeten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s