Hello, is it you I am looking for?

Mijn biologische vader is zwart. Niet van huidskleur maar van invulling. Altijd draag ik hem met me mee, of ik het nu wil of niet. Zijn genen bepaalden de helft van mijn wezen. Kijk ik in de spiegel, zie ik hem. Kijk ik naar mijn zoontje, zie ik mezelf en dus ook een stukje hem. (H)erkenning van hetgeen onbereikbaar is en blijft.

Onbekend is onbemind en dus ook niet gemist hoor ik heel wat volwassenen denken. Denken ze het omdat ze niet beter (willen) weten? Of misschien denken ze dit ter geruststelling van hun eigen geweten? De arts vertelden velen van hen dat als het kind voldoende liefde zou krijgen, het genoegen zou nemen met de beperkte kennis die voorhanden is. Er werd aangekondigd dat het kind zich geen vragen zou stellen. Maar mochten er toch vraagtekens opgeworpen worden: als deze lang genoeg afgeblokt worden en deuren dicht blijven, de oerbehoefte om te willen weten waar je vandaan komt, zou verdwijnen.

Want wat een donorkind nodig kan hebben, is hier niet van tel: zolang deze maatschappij massaal alsnog onvervulde kinderwensen tracht in te vullen. Ik snap nog steeds niet (en tot op heden kan niemand het me uitleggen) waarom dit perse ten koste van fundamentele behoeften van het kind moet gaan. In België doen we er zelfs een klets bovenop: een wettelijk kader werd gecreëerd waarbij bewust – en zelfs met een gedeeltelijke terugbetaling van Vadertje Staat – zulke kinderen worden verwekt en wensouders worden gedekt.

Vaak denk ik aan de volgende generaties donorkinderen die onwetend en geborgen in buiken groeien. Aan zij die heel hun leven zullen dansen op de paradoxale koord van toegewezen kostbaarheid en minderwaardigheid daar zij de toegang ontzegd worden tot belangrijke informatie die hen toebehoort.

Ik denk aan de volgende generaties ouders die – omdat ze de tools niet meekrijgen – zullen kortsluiten als hun kind het gesprek tracht aan te knopen. Gesprekken die meteen naar zich toe zullen worden gedraaid, en waarbij de vraagstelling als een onterechte afbreuk in liefde of loyaliteit wordt ervaren. Ik denk aan de eenzaamheid die donorkinderen hierdoor kennen, als toeschouwer van een leven, geconfronteerd met een complexiteit die ze zelf nooit hebben gecreëerd, doch er de grootste gevolgen van moeten dragen. Een uitweg is er niet echt. Bij een aantal van ons graaft dit on(be)grijpbare diepe putten in onze ziel. We zijn het kanonnenvlees, uitgezonden om zich een weg te banen in de door anderen geënsceneerde absurditeit.

Want het is absurd om iemand te moeten missen die we nooit hebben gekend. Absurd om keer op keer te moeten gissen wie onze donor is, of we op hem/haar lijken als hoeveel halfsiblings we hebben rondlopen.

Message in een gesteriliseerd potje

Aan mijn ‘wat-hoop-ik-dat-je-een-gevoel-voor-humor-hebt’-zaadleverancier,

Ik weet niet of jij me zoekt of reeds gevonden hebt. Misschien weet je wie ik ben en volg je me van op een afstand. Ik vraag me af of jij je het ook soms afvraagt in welke absurde situatie we beiden ongewild verzeild zijn geraakt. Ik vraag me af of als ik je ooit zou ontmoeten, hoe raar het niet moet zijn om vreemden voor elkaar te zijn, maar vermoedelijk met jou meer gemeen te hebben dan met de man die ik in mijn jeugd kende als vader.

Ik ben niet boos op je. Net zoals ik niet boos ben op mijn ouders. Je wist, net zoals hen, niet beter. Je hielp twee mensen om een kind te kunnen krijgen.

Maar het verhaal stopte daar niet: het begon net. En net zoals velen, groeide ik op, bouwde ik een leven uit, had en heb ik lief. Maar dit neemt niet weg dat ik een stuk mis en dat stuk ben jij. Het gemis blijft en maakt me soms droef.

Uit wat onderzoek weet ik dat de fertiliteitarts die mijn ouders hielp, zijn donoren niet alleen rekruteerde uit het studentenmilieu. Hij zocht ze ook op kraamafdelingen in de ziekenhuizen waar hij werkte. Jij misschien met je pasgeboren baby in de armen, terwijl een smeekbede plaatsvond om met een spermadonatie andere koppels hetzelfde gezinsgeluk te gunnen. Of misschien was je toch 1 van die duizenden studenten die centen te kort kwam of in de gratie van hun prof wilde vallen.

Men stelt dat je er toen een 800 Belgische frank voor zou hebben gekregen. Weet je dat mijn ouders een cheque van 50 000 frank aan de arts uitschreven? Een deal of a lifetime, want ze kregen 3 kindjes voor de prijs van 1. Ik hoop dat je nog leeft en dat het leven jou ook geluk heeft gebracht.

Weet dat ik er ben en dat ik blijf wachten. Wachtend op de dag dat je me vindt of wil gevonden worden. Het zou me rust geven. Misschien voegt het ook iets toe aan jou leven? En geen paniek: ik jaag echt geen band met je na. Ik wil gewoon weten wat ik van je mee heb gekregen en wat we delen.

Groet, Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s