Kind op bestelling.com – Draagmoederschapbeurs

Nooit gedacht dat mijn mail aan de journaliste van De Standaard van vorige dinsdag, zoveel ophef en persbelangstelling zou veroorzaken. Ik bracht haar op de hoogte van de conferentie die op Brusselse bodem zou plaatsvinden. Niet zomaar een conferentie, maar eentje waar Europese homo’s hun oor en hart te luister konden leggen, op zoek naar mogelijkheden om hun kinderwens in te vullen.

De Amerikaanse organisatie Men Having Babies streek er met een aantal van hun sponsors neer. In aanbieding alles wat je nodig kan hebben, mocht je geld te veel maar een baarmoeder, eicellen of wetgeving in eigen land te kort komen. Ook wij waren van de partij. Wij = een eerste versie van een uitbesteding wanneer een heteroseksueel koppel door onvruchtbaarheid zichzelf niet kon voortplanten. Open van geest doch eeuwig kritisch, zochten we een plaats in het publiek.

In aanloop van de conferentie had ik een artikel met 2 Nederlandse homokoppels gelezen. Het kopte zowel ‘Sta commercieel draagmoederschap ook hier toe’, als ‘Het heeft ons 150 000 dollar gekost, maar ik kan geen betere besteding voorstellen’.

In het artikel ging het onder meer over de moeilijkheden die één van de koppels had ervaren bij het invullen van hun kinderwens. Aanvankelijk wilden ze voor co-ouderschap gaan. Dat bleek niet van een leien dakje te gaan daar de gevonden wensmama uit het verhaal stapte. Adoptie werd een volgende optie voor hen. Maar een Nederlands kindje zat er niet in. En daar de adoptiewachtlijst in de Verenigde Staten heel lang is en de kans op een gezonde baby zo goed als onmogelijk, kwamen ze bij draagmoederschap uit. Een volgende citytrip werd gepland met een tussenstop in Atlanta alwaar ze voor het eerst kennis zouden maken met Stacey. Eicellen werden aangekocht, embryo’s gecreëerd en terug geplaatst in Stacey ‘s schoot. Ze zou de tweeling met veel plezier, liefde en grote vriendschap dragen.

Zelf vonden we het jammer, en opvallend, dat geen enkel eindproduct een plek aan de getuigenissentafel had gekregen. Enkel draagmoeders en ouders lazen hun vooraf geschreven succesverhalen voor. Hierna bleef 1 van de organisatoren aan het panel zeer gerichte vragen stellen, dit ter geruststelling van het potentiële klantenbestand dat voor hen zat. De donorkinderen die wel aanwezig waren, waren te klein en vooral heel schattig zodat de beloftes uit de brochures binnen handbereik leken.

I want that one
In de voormiddag werden we overspoeld met een tsunami aan informatie over termen, mogelijkheden, agencies, suggesties, package deals, discounts, refund-opties en zelfs de budgetplanning kwam aan het bod. I KID you not, maar er werd een lijst met de minimum-maximum range van alle mogelijke kosten uitgedeeld: van advocaat, compensation and expenses, insurance, egg donor costs, medical screening costs tot zelfs het prijskaartje om à la Ricky Martin – voor de spotprijs 5000 dollar – het geslacht van je kind te kiezen.

Naast dit alles ook de kritische bedenking dat – ookal willen we er van uit gaan dat alle wensouders onvoorwaardelijk van hun kind zullen houden – vanaf het moment dat contracten worden opgesteld en monetaire eenheden uitgewisseld, loop je ook de kans dat het bestelde kind misschien toch niet voldoet aan de verwachtingen of voorwaarden. En wat dan? Ondertussen kennen we een aantal verhalen over heel wereld van ouders die heel graag ’de niet goed, geld terug’-clausule in hun contract hadden willen zien staan. En hoe vertel je je kind het verhaal dat er over hem/haar werd onderhandeld en constructies werden opgezet, om kost wat kost aan een persoonlijk verlangen tegemoet te komen?

In de namiddag kregen we de wettelijke achterpoortjes uitgelegd hoe je het kind in eigen land van Belgische nationaliteit kan voorzien en je de juridische mandaten aan de vaders toegewezen kan krijgen.

Een aantal sprekers waren sereen, sommigen leken zelfs oprecht over te komen. Maar laten we niet naïef zijn. Ze waren er vooral voltallig aanwezig om iets aan de man te brengen: meer bepaald een kind of kans op ouderschap in ruil voor heel wat geld. Een auditie als teen krullende wicked witch of the west leek haalbaar toen 1 van de verkopers het verhaal ophoestte van een homoman die hem in de armen viel toen hij voor het eerst zijn pasgeboren kind vasthield. Hij vertelde hem dat toen hij op 17-jarige leeftijd uit de kast kwam, hij vooral heeft gerouwd omdat hij dacht dat hij nooit vader zou kunnen worden. “I am here to make your dreams come true” beloofde de spreker en een “I can make the impossible possible” volgde. Ondertussen wapperde zijn cape even omhoog en keek hij mijmerend de lucht in.

Hoe zeemzoet het verhaal werd ingepakt en het ouderschap liefelijk werd bezongen: geen enkele verantwoording kan rechtvaardigen dat wetgevingen uit eigen land worden omzeild en juridisch bochtenwerk wordt geleverd om alsnog een kind te kunnen krijgen/claimen. Veel van die uitbestede donorkinderen wordt de toegang ontzegd tot fundamentele informatie die hen aanbelangt, daar ze werden gecreëerd onder anonieme noemer. Een kind is geen product dat je – als je er genoeg geld tegen aangooit – kan bestellen en waarbij gemakkelijkheidshalve het label van afgeknipt wordt.

De stelling van Hypocriet-as
Maar dit geldt voor eenieder wiens kinderwens wordt ingevuld via donormateriaal of via een draagmoeder. Het is ook opvallend hoe Belgische politici en pers dit weekend op hun achterpoten stonden, elke kans benuttend om op radio, tv of pers statements te lanceren over hoe draagmoederschap kinderhandel is. De voltallige pers was er zondag, maar waar zaten al die politici die dit weekend hun kans schoon zagen hun wetvoorstellen in nieuwsuitzendingen aan te kondigen?

En hoe hypocriet is het niet om deze beurs af te keuren, maar wel in eigen land een beleid te hebben uitgewerkt dat zelf aan micro-kinderhandel in eigen baarmoeders doet? Dagelijks worden op Belgische bodem kinderen met behulp van een derde partij, vaak onder aonieme noemer en tegen betaling verwekt. Behandelingen worden beschikbaar gemaakt voor hetero’s, alleenstaande vrouwen en lesbiennes. We doen zelfs aan export door andere nationaliteiten in ons land – die in strijd is met de wetgeving waar ze vandaan komen – aan een kind te helpen.

Ouders shoppen vandaag reeds tussen verschillende Belgische centra die hun zaad (en soms ook eicellen) bij commerciële banken gaan halen. Zo goed als alle centra pakken uit met succesrates. Als commercieel draagmoederschap als kinderhandel wordt aanschouwd, dan kunnen we de huidige reproductieve behandelingen met donorgameten als de witte-producten-kinderhandel bestempelen.

Als beleidsmakers vinden dat er een beleid moet zijn dat toelaat kinderen te verwekken met het genetisch materiaal van derden of via draagmoederschap, dan hoort dat beleid ten eerste niet ten koste van de fundamentele belangen van het verwekte kind te gaan (is vandaag wel het geval). Een kind – en zeker eentje dat bewust door een beleid wordt verwekt – hoort toegang te hebben tot diens afstammingsinformatie. Daarnaast horen beleidsmakers ook consequent te zijn om de behandelingen voor elk type van wensouder beschikbaar te maken. En daar kan ik de homo-gemeenschap wel wat in volgen.

Op goed ouderschap staat voor mezelf geen enkele geaardheid. Als ik de holebi gemeenschap 1 gigantische pluim kan geven is de vrijgevochtenheid waarmee ze hun kinderen grootbrengen: zonder vakjes en in alle openheid. Maar mijn boodschap naar hen toe, alsook naar alle andere wensouders is: laat je niet verblinden door de quick fixes en magische beloftes die commerciële bedrijven of ziekenhuizen je voorschotelen.

Weet dat het verhaal niet stopt bij de verwekking van dat kind, maar het verhaal dan pas net begint. Een kind geen bezit. Ouderschap is het voorrecht te erkennen om naast een wondertje te mogen wandelen, het met liefde en zorg te laten opgroeien en het alle puzzelstukken aan te reiken die hij of zij nodig kan hebben om zichzelf te kunnen definiëren in het leven. De eicellen, sperma, embryo of draagmoeder dragen bij aan het verhaal van jullie kind en het gezin dat hierdoor werd gevormd. Maar het is niet omdat jullie je gediscrimineerd voelen, het gerechtvaardigd is om enige discriminatie te hanteren naar de kinderen die door jouw of jullie beslissing worden verwekt ten aanzien van diens recht op afkomst. Ga niet voor anonieme donoren.

Groet,
Steph

(alle foto’s in de blog komen uit folders die werden uitgedeeld op de conferentie)

Press coverage

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150502_01659878
http://nieuws.vtm.be/binnenland/139600-draagmoederbeurs-brussel
http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/regio/brussel/1.2324922
http://www.rtl.be/info/magazine/science-nature/le-cdh-s-oppose-a-toute-forme-de-marchandisation-du-corps-humain–720373.aspx
http://www.demorgen.be/binnenland/draagmoederbeurs-in-brussel-a2306879/
http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/2306879/2015/05/02/Draagmoederbeurs-in-Brussel.dhtml
http://www.lalibre.be/actu/belgique/bourse-des-meres-porteuses-a-bruxelles-une-deputee-sp-a-parle-de-traite-d-etres-humains-554495ed3570fde9b305650a
http://www.ashton-reports.be/amerikaanse-organisatie-houdt-draagmoederbeurs-in-brussel/

Advertenties

4 gedachten over “Kind op bestelling.com – Draagmoederschapbeurs

  1. Beste,

    Proficiat ! Sterke, persoonlijke en eerlijke blogpost. Ook wij waren er bij. Persoonlijk vond ik het panelgesprek met de kinderen op de conferentie van NY heel ontwapenend. https://www.youtube.com/watch?v=EKi033hiPkE
    De getuigenissen van de draagmoeders met momenten heel emotioneel. De mensen waren inderdaad misschien te positief maar ze stonden daar wel allemaal stuk voor stuk met goede bedoelingen.

    Het grootste probleem van de vele wensouders is de zoektocht naar de ideale draagmoeder. Die match moet perfect zijn. In het beste geval ontstaat ook een vriendschap voor het leven. In het buitenland worden veel wensouders hierbij geholpen. In de Verenigde Staten en Canada zijn er vrijblijvende oproepen waar massaal veel vrouwen op reageren. Sommigen onder hen zijn getrouwd zijn en willen zelf geen kinderen meer. Sommigen onder hen zijn ook graag zwanger. Deze vrouwen willen het verschil maken en willen iets doen voor een ander. Het is een win-win-situatie. Uiteraard zou géén enkele vrouw op deze wereld mogen uitgebuit worden. Maar mensen die bewust een keuze maken uit naastenliefde; dat kan je alleen maar toejuichen.

    UZ Gent

    In ons geval hadden we zelf een eiceldonor en draagmoeder/vriendin gezocht (is een vereiste om aan de procedure te mogen beginnen) maar helaas werd deze laatste afgekeurd wegens een aangeboren medisch probleem. De kans dat wij nu nog iemand vinden in onze vriendenkring is wellicht onbestaande. Moeten wij daarom onze kinderwens opbergen ?

    UZ Gent kan daar perfect een een platform voor opzetten én daarbij dezelfde regels hanteren als wanneer je zelf een draagmoeder meebrengt. Dit alles kan correct en ethisch worden georganiseerd. UZ Gent zou mensen kunnen samenbrengen. Samen met de wensouders puzzelen en stap voor stap het pad naar hun baby vormen met het nodige toezicht en de juiste wetgeving.

    Momenteel is er een te grote vraag met maar heel weinig uitkomst (2 tal baby’s op 3 jaar tijd ?) De regels in het UZ zijn gewoon te streng en je moet al veel geluk hebben om er aan te voldoen.

    Een terugkerend argument van tegenhangers is de mogelijkheid tot adoptie. Momenteel staat de teller voor adoptie op nr 470 – wellicht dikke kans dat 1. het kind je mag adopteren nog geboren moet worden 2. je dit in jouw leven niet meer kan.

    De vraag zal alleen maar stijgen en zolang er geen platform en wettelijk kader in België bestaat zullen mensen hun droom proberen te vervullen in het buitenland.

    Net zoals elk mens het recht heeft om te trouwen en zichzelf te zijn, heeft ook elk mens het recht om een gezin te stichten en kinderen groot te brengen.

    Bedankt voor je mening.

    Contacteer me gerust mocht je eens willen praten
    Mvg,
    Timo

    Like

    • Hey Timo,

      Tuurlijk ga – en met gaarnte – de dialoog met je aan.

      Alvorens te kaatsen en reflecteren, toch even een kanttekening plaatsen bij het youtube-panelgesprek dat we ’s ochtend geprojecteerd kregen in afwachting dat de conferentie begon. Wat me mateloos stoorde is dat het wat terloops werd opgezet, dat de klank w niet goed was, er ondertussen mensen binnen en buiten liepen met het bijhorende geroesemoes, en Ron (organisator van Men Having Babies) die al rondlopend telefoontjes bleef doen. Op een bepaald moment, hield hij zijn hoorn even opzij om ons allen kenbaar te maken dat 2 van de 5 donorkinderen die in het filmpje te zien waren zijn kinderen waren. Tuurlijk gaan de kinderen van Ron naar de mond van hun vader praten. Het filmpje werd ook abrupt stopgezet omdat de conferentie begon … dit was voor me ook teken aan wand dat hen niet gaat om de kinderen die er door verwekt zullen worden, maar om de invulling van een kinderwens van een volwassene.

      Later zou die Ron in een van zijn vele bijdragen stellen dat hoe een kind wordt of is niets met genetica te maken heeft en bleef hij herhalen dat wensouders maar moeten kiezen waar zij zich het beste bij voelen, wat alleen de indruk bevestigd dat deze persoon het volledige plaatje niet (in)ziet.

      Vergeef me het scepticisme: maar deze organisatie was vooral zondag ter plekke om hun ‘branches’ uit te bereiden naar Europa. Ze deden zelfs een oproep aan mensen en organisaties om hen te helpen ook hier voet aan wal te krijgen. Heel de dag zou een aaneenschakeling worden van wat ze ‘on offer hebben’. Ze staan er dan ook zware financiële belangen te verdedigen.

      Hun argument om alles te vergoelijken en zelfs wat ‘ethiek’ aan te meten is dat iedereen recht op een kind zou hebben. Velen vergissen zich wanneer uit het ‘ik-perspectief’ zaken worden toegeëigend, daar het recht op een kind bestaat niet.

      Je kan proberen een kind te krijgen: maar elke mens is nog steeds gebonden aan een biologische realiteit, beperkingen en beschikbare mogelijkheden. Persoonlijk vind ik niet dat iedereen recht op kinderen heeft. Zo vind ik bijvoorbeeld dat pedofielen of geestelijk gestoorden geen kinderen zouden mogen/kunnen krijgen.

      Op zich – en dit is mijn persoonlijke mening en standpunt zal ik altijd verdedigen – staat op goed ouderschap geen geaardheid. Dat is het punt ook niet. Twee mannen kunnen perfect geweldig lieve ouders zijn. Net zoals twee vrouwen, of alleenstaanden dit kunnen.

      Ik begrijp en erken het verlangen van een kinderwens van elke wensouder. Tuurlijk is die bestaande, ik zal deze ook nooit ondergraven. Maar men legt (te) vaak de focus op de kinderwens of de invulling ervan, doch gaat men voorbij aan de essentie nl. het gaat hier om het (bewust) verwekken een mens dat wordt opgezadeld met een complexitet waar het nooit zelf om vroeg. En dit gaat niet over geaardheid, maar over feit dat het niet zal opgroeien of toegang hebben tot zijn biologische ouders/identiteit.

      Ik kan en wil niet vatten dat handelingen worden gesteld uit een soort van ‘onrecht’ of ‘recht op een kind’ om een beleid of achterpoorten te hanteren waarbij fundamentele rechten van de mensen die er door worden verwekt geschonden worden. Een ‘discriminatie’ hef je niet op door bewust een andere te creëren. De grootste gevolgen van dit alles wordt letterlijk ondergaan door kinderen zelf. En dit staat los van de liefde of goede intenties.

      En als het moet kunnen, dan horen de belangen van het kind op afkomst en identiteit toegekend en gegarandeerd te worden. Maar het is niet omdat iets kan, dat het moet. En het is ook niet omdat het hier niet of moeilijker kan, dat het daardoor gerechtvaardigd is constructies uit te bouwen om kost wat kost een kind te verwekken om het over de landgrens ‘legaal’ heen te krijgen.

      Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen correct draagmoederschap noch tegen het gebruik van donormateriaal: zolang er een wettelijk kader is, controle, toezicht maar waarbij de toegang van afstamming en mogelijkheid tot kennen aan het kind wordt toegekend.

      Zeg, en wat dachten jullie van co-ouderschap?

      Groet,
      Steph

      Like

  2. Pingback: Kind op bestelling.com – Draagmoederschapbeurs | Action pour la Famille asbl - Actie voor het Gezin vzw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s