Papa, ik lijk steeds minder op jou

Vaderdag … een dag waar vaders zich iets harder op de borst mogen kloppen. Voor mezelf is het elk jaar een dag die het hoofd en hart minder doet rijmen. Een halte die me doet terugblikken, maar ook vooruit doet kijken in de hoop ik ooit niet meer moet missen.

In een lang vervlogen tijd leek het simpel(er), een tijd waar de meeste kinderen konden opgroeien in het basismodel van een gezin waarbij hun ouders zowel de sociale als biologische status bezitten. Vandaag kan je het niet gek genoeg bedenken welk bochtenwerk er wordt geleverd om de wetten der natuur te omzeilen om kost wat kost elke individuele kinderwens alsnog te kunnen invullen.

Ikzelf ben het resultaat van het eerste zijspoor dat werd gecreëerd toen wanhopige hetero-koppels aanklopten bij een fertiliteitsarts. Mijn vader bleek onvruchtbaar. Het verlangen van mijn moeder was heel groot. De arts legde hen een papieren profiel van een spermadonor voor – zogezegd de fysieke gelijke van mijn vader – en niet veel later werd zijn zaad in de schoot van mijn moeder gespoten.

In gedachten hoor ik mijn sociale vader ‘het mochten gerust er wat minder zijn’ denken, wanneer de gynaecoloog de derde baby uit de buik van mijn moeder haalde. Hijzelf was niet echt happig om vader te worden. Er zijn een aantal zaken uit mijn jeugd dat ik me scherp kan herinneren. De boodschap: “ik wou eigenlijk geen kinderen” en “ik vond jullie schattig als jullie baby waren, maar vanaf het moment dat jullie konden kruipen moest ik jullie niet meer hebben” zijn uitspraken waar ik, als mijn broers en zus, mee zijn opgegroeid. Voor sommige kan dit misschien hard overkomen, voor anderen dan weer herkenbaar. Voor ons was een realiteit die een zekere neutraliteit teweegbracht. Het was wat het was: hard maar wel eerlijk.

Hij was een afwezige vader, iemand die hard werkte en vaak pas thuis was als wij al in bed lagen. Vaak leek hij onbereikbaar en afstandelijk. Maar het weerhield ons niet om keer op keer zijn liefde na te jagen. Want als kind wil je vooral dat er van je gehouden wordt. Liefde van je ouder(s) is een belangrijk bestanddeel in de potgrond die eenieder nodig heeft om als mens volwaardig te kunnen (op)groeien.

Eén van de momenten die ik uitdraag als teken van liefde voor hem, waren die keren dat we samen op ski-reis gingen. In aanloop van de lange autorit, zat ik thuis urenlang voor de stereo-keten in de hoek van living cassetjes samen te stellen met zijn favoriete muziek die ik van zijn langspeelplaten haalde. Ik kan me nog het kinderlijk enthousiasme voor de geest halen dat ik had als ik een van die cassetjes instak, de eerste noten weerklonken en ik hoopte dat de herkenning van zijn muziek enige vaderlijke appreciatie zou opwekken. Zodat een moment ons moment zou worden.

Een tiental jaren later zou ik hem een CD en cassette cadeau doen, refererend naar die momenten van toen. Hij liet me achteraf weten dat hij niet echt snapte wat de bedoeling was …

Die laatste zin vat onze relatie eigenlijk samen: ouderschap was vreemd voor hem, de liefde niet wederzijds noch onvoorwaardelijk. Hoe ouder ik werd, hoe groter de afstand en desinteresse van zijn kant. Het verschil tussen ons tweeën werd steeds meer duidelijker. Toen het ‘geheim’ werd onthuld – dat mijn vader mijn biologische vader niet was – viel er een last van mijn schouders. Het gaf een antwoord dat ik jaren bij mezelf had gezocht. Ik had voor mezelf aangenomen dat hij niet van me kon houden omdat ik te min was. Niet slim, niet mooi, niet gevat genoeg om dochterwaardig te zijn.

Toen de waarheid eindelijk boven kwam drijven wist ik dat het niet aan mij (ons) lag. Het lag aan het feit dat het biologisch niet afstammen voor hem een te onoverbrugbaar gegeven was. Voor hem waren we een constante herinnering aan zijn onvruchtbaarheid. In ons laatste gesprek gaf ik hem aan dat hij voor me in mijn hart altijd mijn vader zou zijn en blijven: de man die me had grootgebracht en die ik in mijn leven wou houden. Hij gaf te kennen dat het voor hem niet meer hoefde, en maakte zich los van de kettingen die hem 25 jaar lang aan kinderen had vastgebonden dat hij nooit had willen hebben.

En ook al deed zijn keuze pijn en begrijp ik tot op heden niet hoe een vader zijn kinderen de rug kan toekeren, het schonk me de wijsheid, vrijheid en maturiteit om zelf het ouderschap op een volledige andere manier in te vullen.

Maar niet alleen mijn sociale vader speelt me parten op deze dag. Zoals elk kind dat niet opgroeit bij diens biologische ouders, denk ik vandaag ook aan de grote onbekende in mijn leven. De man die de helft van mijn wezen bepaalde de dag dat hij besloot een spermastaal af te staan. Ik vraag me ook af of hij vandaag aan mij en zijn andere donorkinderen denkt. Of hij zich afvraagt hoe wie we zijn, en of we misschien ook aan hem denken.

Want beste donor, donor-vader, biologische vader, vreemde man, vandaag denk ik ook aan jou. En hoop ik je op een dag echt te kunnen benoemen zonder te moeten graaien in de hoed der ongemakkelijke termen. Want je bent meer dan een zwart gat in mijn bestaan. En ik ben meer dan een vermoeden.

Groet,
Steph

 

 

Advertenties

4 gedachten over “Papa, ik lijk steeds minder op jou

  1. Ik kan me voorstellen dat het een pijnlijke ervaring is. Mijn (wel biologische vader) wilde ook geen kinderen en als het dan toch zo moest zijn (de oudste is een dochter) dan toch in ieder geval de tweede een zoon, en nee dat is niet gelukt. Toen werd ik maar vernoemd naar zijn vader, misschien hielp dat? Ik heb er behoorlijk van langs gekregen in mijn leven….en toch, het heeft me zo geholpen te worden wie ik ben. Het heeft me gesterkt, doen onderzoeken en zéker bewuster gemaakt. Ik kan zeggen dat ik er mee in het reine ben.

    Ik wens voor jou, dat je dat ook lukt….
    Hannah

    Like

    • Hey Hannah,
      Wat lief van je dat reageert. Onomstotelijk worden we allen gevormd door het leven dat we leiden, ouders die ons opvoeden, familie, vrienden, studies, gezondheid, de plek waar we opgroeien, … Een biologische band is inderdaad ook geen garantie op onvoorwaardelijke liefde en zorg, dat weet ik (ookal vind ik dat alle kinderen – ongeacht afkomst – dit d’office verdienen). Bij ons wat het niet afstammen de reden waarom onze vader niet van ons kon houden. Ondertussen zijn we een tiental jaren later, en ja het heeft me gevormd maar ook gesterkt. En inderdaad zoals je zegt: je wordt er een bewuster mens door. Het is het verleden dat ik meedraag, maar bepaalt niet de toekomst. Net zoals jij misschien, ervaar ik de zaken of geluk niet als vanzelfsprekend. Hierdoor leef ik met hart en armen open. Ik kies er ook heel bewust voor om mijn kinderen op een andere manier te laten opgroeien. Hun liefde is de pleister op een oude wonde. But no worries: I am alright en zeer gelukkig.
      De afgelopen jaren merk ik echter wel op dat het biologisch niet-afstammen bij heel wat donorkinderen een rol heeft gespeeld (of speelt) in de relatie met hun sociale ouder. Los van dat gegeven, zijn er ook een heel pak mensen die zaken blijven missen: niet alleen hun afkomst, maar soms heb je ook kinderen die een vaderfiguur missen (bij alleenstaande mama’s en lesbische koppels). Voor mij is het ideale ouderschap de mogelijkheid om los van de invulling van een persoonlijk verlangen, je kind datgene te kunnen aanreiken dat het nodig heeft (liefde, zorg, afkomst, vriendschap, humor, …) Men kan niet (meer) ontkennen dat gezinnen die via donorconceptie worden gevormd, toewijsbare en rechtstreekse gevolgen hiervan (kunnen) ondervinden. Het is aan beleidsmakers om hier bewust van te zijn en trachten een beleid uit te werken dat niet alleen correct is naar de mensen die erdoor verwekt worden toe, maar ook in te zetten op betere hulpverlening en nazorg voor alle betrokken partijen.
      Groet, Steph

      Like

      • Dag Steph, wat fijn dat jij weer wat van je laat horen. Dank daarvoor. Mijn geschiedenis heeft zelfs gemaakt dat ik er mijn vak van heb gemaakt om mensen te begeleiden die deze pijn in hun leven (gemis, tekort, afwijzing, eenzaamheid) ervaren. Dat neemt met zich mee dat ik voorafgaand en eigenlijk doorlopen op zoek ben/was naar (vak) literatuur die me ondersteund in wat ik doe. Meer en meer werd mijn ‘kant’ de spirituele/esoterische kant. Waarin het steeds duidelijk doordringt dat er een reden is waarom men in bepaalde gevallen geen kinderen krijgt (in dit leven) En waarom men daar dan bijna dwingend een ander richting aan wil geven. Mooie materie en ik ben het verder volkomen met je eens dat er zeker beter gekeken dient te worden door de beleidsmakers van alle gevolgen die het heeft als men een traject in gaat zoals jij beschrijft….

        Het ga je goed Steph en zo te horen ben je daarin al mooi op weg…..warme groet, Hannah

        Like

  2. Hey Hannah,
    Wat goed dat je je eigen verdriet en leegtes je het inzicht gaf om je eigen levenslessen te verwerken om anderen de hand uit te reiken evenals te helpen. Velen zeulen vaak een rugzak mee gevuld met pijn, en leerden zichzelf een masker aan te pleisteren. We lopen allen gebukt onder de druk van de maatschappij, het leven, de verwachtingen van anderen maar ook die we onszelf opleggen, werk, relaties… In onze maatschappij is er niet veel plaats om aan te (mogen) geven dat de stroom je soms doet verdrinken. Het is super van je dat je vandaag inzet om anderen terug naar adem te laten happen, hen verdriet en leegtes doet benoemen evenals aanvaarden. Enkel zo wordt de bagage herschikt en compacter. En kan er ruimte worden gecreëerd voor andere en echte waardevolle dingen. Dus jij ook: goed bezig Hannah, en stop er nooit mee. Mijn broer is trouwens een aantal maanden geleden naar Thailand vertrokken op zoek naar zichzelf. En hij heeft er zichzelf gevonden – kei-schattig en mooi: ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien en geweten.
    Wie weet tot ooit een (graag) keer. Groet, Steph

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s