Donorconceptie: het bastaardbroertje van adoptie

Adoptie en donorconceptie, evenals draagmoederschap, delen raakvlakken. Allen vertrekken zij hoofdzakelijk vanuit een kinderwens van een koppel of wensouder die in de onmogelijkheid verkeert zichzelf te kunnen voortplanten.

Voor deze drie mogelijkheden werden ondertussen heuse industrieën uitgebouwd om – liefst met grote verscheidenheid en tegen betaalbare prijzen – het aanbod voor wensouders zo divers mogelijk te maken.

Een onlangs gevoerd onderzoek over geadopteerden bracht de slogan: ‘normalisering van de diversiteit’ aan. De realiteit is dat een normalisering van de commercialisering wordt beoogd, waarbij meer dan vaak de belangen van de kinderen het minste doorwegen.

Het is niet normaal noch natuurlijk dat een kind in afwezigheid van diens biologische ouders of familie wordt grootgebracht. Elk levend organisme is letterlijk het evolutie-resultaat voortgekomen uit een biologische moeder en vader, die elk op hun beurt het eindresultaat zijn van hetzelfde natuurlijke proces.

Het is haast absurd te moeten vaststellen hoe een industrie dit basisprincipe blijft kneden tot er bijna niets meer van overblijft. Diezelfde industrie ontwierp trouwens de termen die ons systematisch opgelegd worden om de dingen te benoemen of om er mee om te gaan.

Alles om een afstand te creëren tussen een goedbedoelde illusie en de effectieve realiteit. Waarbij de realiteit niet meer is dan een constructie om kost wat kost tegemoet te komen aan een persoonlijk verlangen, waarbij generaties kinderen fundamenteel onrecht worden aangedaan en men gezinnen laat ploeteren wanneer rechtstreekse gevolgen van zulke constructies aan de oppervlakte komen bovendrijven.

Men kan niet meer ontkennen dat er een onvermijdelijke complexiteit verbonden is aan gezinnen die op een niet-biologische manier worden gevormd. Onlangs las ik dat 60-70% van nieuwe samengestelde gezinnen – en we hebben het hier dan over de eenvoudigste alternatieve gezinsvorm – uiteen gaat, net door de complexiteit die erdoor veroorzaakt wordt.

Adoptie werd gecreëerd als een begrijpbare interventie. Het wordt uitgevoerd als laatste optie en dit ter bescherming van het welzijn van een kind wanneer diens ouders er niet (meer) zelf voor kunnen zorgen. Dit neemt niet weg dat geadopteerden vaak worstelen met hun adoptie en/of het niet kennen van hun biologische ouders en familie.

Onze maatschappij en beleidsmakers erkennen dit lijden en tracht tegemoet te komen aan de eventuele vragen van geadopteerden. Zo is het wettelijk bepaald dat elke geadopteerde toegang heeft tot zijn of haar adoptiedossier.

Bij donorconceptie (of draagmoederschap) wordt er niet gehandeld vanuit het welzijn of bescherming van bestaand kind. Het betreft een op een vraag gecreëerde mens, waarbij men met voorbedachte rade de additionele biologische ouder of baarmoeder minimaliseert in bijdrage of belangen. Doch ervaren mensen die met het genetisch materiaal van derden worden verwekt een gelijkaardig gemis en leed als eenieder die onder anonieme noemer opgroeit.

Het grote verschil is dat wij, donorkinderen, nog voor we uit het vruchtwater van onze moeders aanspoelen, stranden op een grondgebied dat een onderscheid maakt tussen zij die recht hebben op toegang tot fundamentele informatie over hunzelf en zij die dat recht niet hebben.

Hoe kan een democratische maatschappij zelf gecreëerde generaties discrimineren en ze herleiden tot minderwaardig ten aanzien van andere groepen? Het antwoord is simpel: niet.

Groet,
Steph

 

Advertenties

3 gedachten over “Donorconceptie: het bastaardbroertje van adoptie

  1. Hey, ik had zelf ook nog iets toe te voegen (komt voort uit een opmerking die we hadden gekregen dat stelt dat als een kind maar voldoende liefde kent, het geen vragen of issues zal hebben over zijn ontbrekende afkomst)

    Hier een stukje uit ons antwoord:
    Afkomst of toegang tot je afkomst is essentieel stuk in iemands identiteit. De invulling van een kinderwens kan niet ten koste gaan van dat fundamenteel mensenrecht. Recht op een kind bestaat niet. Ouderschap is het voorrecht erkennen naast een nieuwe mens te mogen lopen. Ik snap nog steeds niet het met onze maatschappij zo ver is gekomen dat er een beleid werd uitgewerkt waarbij uit naam van liefde, gelijkheid en zelfverklaard onrecht (zich niet kunnen voortplanten voor welke reden ook) het ooit gerechtvaardigd zou zijn kinderen te verwekken waarbij bewust een fundamenteel onrecht wordt toegebracht. Je heft het ene ‘onrecht’ niet op door bewust een ander te creeëren.

    We erkennen dat het in het belang van een kind is op te groeien bij diens biologische familie (zie adoptie) maar we hebben beleid dat basisprincipe schendt. En hoe is het mogelijk dat we een onderscheid maken in toekennen van rechten of toegang tot fundamentele informatie over onszelf omdat sommigen het geluk hun afkomst te kennen omdat ze worden grootgebracht bij hun beide biologische ouders.

    Het gegeven is complexer en de gevolgen vooral nefast voor zij die dit onrecht werd toegebracht. Waarom zou het welzijn van kinderen minder belangrijk zijn dan de invulling van een kinderwens?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s