De kip en het ei

De Senaat leverde op 11 december een informatieverslag af in de hoop de beslissende aanzet te leveren om in ons land baarmoeders legaal te kunnen verhuren. Dè uitbreiding in de catalogus der geassisteerde reproductieve geneeskunde om finaal de full option hier ook te kunnen aanbieden zodat wensouders niet meer op buitenlandse excursies hoeven te trekken.

Want Moeder Natuur was genadeloos toen ze haar voorplantingswetten bepaalde en stelde dat je naast gezonde zaad- en eicellen ook nog over een functionerende baarmoeder diende te beschikken.

Het blijft vreemd te moeten vaststellen hoe een wetgevende macht met pseudorechtvaardigingen een volgende natuurlijke ombuiging wenst te faciliteren waarbij moeder en kind moeten inboeten aan integriteit, belangen, welzijn en vrijheid.

De inzet: applaus en wat politieke stemmen van holebi verenigingen die zich gediscrimineerd voelen. Het ethische kostenplaatje: de verdere dehumanisering van het menselijk leven en het vrouwelijk lichaam.

Waar voorheen harde realiteiten werden aanvaard en wensouders beroep konden doen op adoptiekanalen, zien we vandaag de dag een verschuiving evenals nieuwe vertaling van het ouderschap.

Adoptiekanalen drogen stilaan op, de wachtlijsten zijn te lang of ontoegankelijk en de kinderen vaak niet jong of normaal genoeg om nog langer in het perfecte plaatje van ons eclectisch bestaan te passen.

Dan toch maar liever een kind op bestelling, een bouwpakketje dat liefst met wat eigen genen wordt samengesteld dat, tegen betaling op, te halen valt bij het afgesproken depot na een leveringstermijn van vermoedelijk 9 maanden. Zoals bij de verkoop van een auto worden papieren aangepast en het eigendomsrecht overgezet. Inkt is het nieuwe bloed geworden, wanneer afstamming bepaald wordt.

Contract-ictio in terminis
Het voorstel dat de Senaat uitzond is gebouwd op een potgrond van contradicties en paradoxen. Het feit dat men hier al jaren mee bezig is en keer op keer faalde, toont aan hoe complex en haast onmogelijk is om een wettelijk kader hiervoor op te stellen.

Men heeft zich laten gijzelen door het zogenaamde onvervreemdbare recht op een kind. Een recht dat, indien nodig, met overdracht van voldoende financiële en reproductieve middelen ingewilligd moet worden.

Maar men gaat voorbij aan een fundamentele kernvraag: “Moeten we dit wel wettelijk mogelijk maken?” En kan je überhaupt ooit een kader verwantwoorden als de rechten van de mensen die er door verwekt zullen worden, evenals de vrouwen die er voor gebruikt worden, niet ten volle gegarandeerd noch gevrijwaard kunnen worden?

Voorstanders oordelen dat omdat het vandaag de dag al plaatsvindt, de noodzaak voor een wettelijk kader bewezen is. Tegenstanders zijn eerder van mening dat dit geen argument is om ons land tot een beleid af te laten dreigen.Vooruitstrevendheid impliceert niet altijd een uitbreiding, het kan ook de afbakening van grenzen. Want als we draagmoederschap toelaten,  wat zal dan de volgende stap zijn: het (door)verkopen van onze kinderen?

Want eens het hek van de dam, dan is de normalisering ter commercialisering van kinderen een feit, ongeacht of ze aan ‘democratische’ prijzen in een erkend centrum werden besteld.

Signalen uit het buitenland kondigen het onvermijdelijke besef aan dat wettelijke kaders het misbruik, de risico’s en gevolgen niet inperken, integendeel. Verschillende landen staan op het punt draagmoederschap te verbieden of het beleid terug te schroeven. Zo nam onlangs het Europese parlement in haar jaarverslag een zeer duidelijk standpunt in door alle vormen van draagmoederschap af te keuren.

Er zijn studies die aantonen dat kinderen onderliggende trauma’s oplopen als ze abrupt worden gescheiden van hun (draag)moeder, naast de psychologische gevolgen die worden veroorzaakt wanneer een correcte identiteitsvorming niet mogelijk is omdat kennis over een volledige afstamming verborgen wordt gehouden.

Daarnaast komen er steeds meer verontrustende gevallen aan de oppervlakte  drijven: draagmoeders die tot abortus gedwongen worden, kinderen waar afstand van gedaan wordt omdat ze gehandicapt of toch niet zo gewenst zijn. Er is zelfs al het eerste overlijden van een legale draagmoeder, die het leven liet omdat de complicaties van haar dracht te groot waren …

En hiervoor wensen we, naast de legalisering, ook de facilitering ervan te bewerkstelligen?

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s