Who do you think you are?

Een aantal dagen geleden mocht ik kaarsen uitblazen. 37 lentes en wat extra rimpels verder, verliet ook deze verjaardag eenzelfde wens het hart: dat ik dit jaar eindelijk zal kunnen achterhalen wie ik nu echt ben. Een fundamentele vraag die nog steeds onbeantwoord blijft gewoon omdat anderen vinden dat het antwoord me niet toebehoort.

In de plaats daarvan kreeg ik een identiteit toegewezen die naar de buitenwereld een verdraaide realiteit projecteert. De achternaam op mijn paspoort verbindt me namelijk enkel aan de man die me grootbracht maar niet met de persoon waarwie ik biologisch afstam.

Het is een systeem dat in werking trad om leugens of halve waarheden aan te vullen, zodat ouders, donoren, artsen en een handvol politici met een geruster hart onzekerheden en verantwoordelijkheden van zich af konden afschudden.

Meer dan eens wordt me ingelepeld dat ik geen belang mag hechten aan mijn biologische vader. Te vaak wordt me opgedrongen dat, omdat mijn ouders zijn bijdrage wensen te minimaliseren, dat ik dat ook hoor te doen. Slikken, schikken, aanvaarden, ondergaan en vooral geen cirkels in het meer der illusies maken.

Maar het gaat niet over hen. Het gaat over mij, en alle andere kinderen die schade of implicaties ondervinden omdat we werden afgeleverd met een onvolledig identiteitsbouwpakket.


Wie hij is, wat van hem mij maakte zijn reële en concrete puzzelstukken die met voorbedachte rade uit de doos werden gehaald. Men handelt niet vanuit ons toekomstig welzijn of welbevinden, integendeel. Zulke constructies worden enkel opgezet zodat anderen er zich minder ongemakkelijk bij zouden voelen.

In naam van de liefde en een diep verlangen heffen we een zelfverklaard onrecht bij wensouders op door bewust een fundamenteel onrecht te veroorzaken bij de mensen die op zulke manier verwekt worden.

‘U wil kost wat kost een kind? Geen probleem, wij zorgen er wel voor. En kind dan? Belangen van kinderen zijn relatief en vooral te verwaarlozen’ weerklinkt het bij de erkende gametenleurders. In de verte laat een wanhopige klant de kassa’s opnieuw rinkelen.

Het is naïef om te denken dat ze het doen om mensen te helpen. Hun voornaamste bekommernis is om hun winkel draaiende te houden. Heb je een fertiliteitsarts ooit al eens een keertje gratis weten werken? Ik ook niet.

De meeste Belgische artsen malen er niet om dat het kind uiteindelijk de grootste prijs zal betalen. Ze staan zelfs als eerste in de rij om een beleid dat mensenrechten schendt, te bepleiten. In dit debat horen ze echter niet meer dan een bijrol te krijgen.

Want over hen gaat het ook niet. Het gaat over ons. En over de waarden die we als maatschappij wensen uit te dragen.

Op papier laat dit land uitschijnen dat kinderen belangrijk genoeg zijn om er op toe te zien dat hun belangen niet alleen worden verdedigd maar ook ongeschonden worden toegekend. Hoe zal men dit ooit rijmen met de houding naar hun donorkinderen toe?

We stellen dat alle kinderen kostbaar zijn. Hoe komt het dat donorkinderen net niet belangrijk of kostbaar worden geacht om hen toegang te geven naar fundamentele informatie over hun identiteit?

Groet,
Steph

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s