Ik wil, ik wil … een kleinkind uit de eicellen van mijn overleden dochter

In Groot-Brittannië stapte een 60 jarige moeder naar de rechter in de hoop de ingevroren eicellen van haar overleden dochter toegewezen te krijgen, om zo niet alleen een kleinkind te verwekken maar het ook zelf te dragen.

Haar enige en gekoesterde dochter liet op 23 jarige leeftijd een aantal eicellen invriezen toen ze werd gediagnosticeerd met darmkanker. In de rechtszaak vertelde haar moeder dat de jonge vrouw de wens had uitgesproken dat, indien ze vroegtijdig het leven zou laten, haar moeder haar eicellen mocht gebruiken om haar persoonlijke kinderwens post mortem alsnog in te vullen.

De dochter zou gesteld hebben dat ze de hormonenbehandelingen om haar eicellen te oogsten niet als tevergeefs wou laten catalogiseren en gaf haar ouders de mondelinge toestemming om ze gebruiken zodat de kinderen die er uit voort (kunnen) komen, onder hun zorg, liefde en bescherming zouden vallen.

Schermafbeelding 2016-03-04 om 19.09.45

De dochter stierf in juni 2011 toen ze 28 was. Omdat hun dochter nooit een officieel toestemmingsformulier ondertekende weigerde het bevoegde instituut de eicellen vrij te geven.

In 2015 stapte de wensgrootmoeder voor het eerst naar de rechter. Daar werd op basis van het ontbreken van een schriftelijke consent de vordering onontvankelijk verklaard. De wensgrootouders lieten het hier niet bij en procedeerden verder.

Twee rechters hebben nu onlangs geoordeeld dat haar ouders wel degelijk het recht hebben om verdere juridische stappen te ondernemen in de hoop de eicellen toegewezen te krijgen.

Mocht het gerecht ooit volledig in hun voordeel oordelen, dan trekken de wensgrootouders naar het buitenland om er de behandeling te laten uitvoeren omdat daar geen leeftijdslimiet op de ontvanger staat. In dit geval betreft het een zestig jarige vrouw.

De eicellen zouden dan eerst bevrucht worden met het zaad van een donor, waarna de embryo’s in de baarmoeder van de wensgrootmoeder worden geplaatst.

207c8ae01989e192a2927d5836c59ae6

Het is begrijpelijk dat de ouders van de jonge vrouw willen vechten voor de mogelijkheid dat een stukje van hun dochter verder zou kunnen leven in de belichaming van een kleinkind. Het is ook begrijpelijk dat haar ouders de wens van hun dochter alsnog in vervulling willen zien gaan, als een finale ode of herdenking aan hun gekoesterd kind.

Wat in de rechtszaak echter niet aan bod kwam was de vertegenwoordiging van de stem van het kind. Een stem die zelden in acht genomen wordt, doch is de inzet net de verwekking van dat kind. Het is niet omdat het nog niet kan spreken, we als maatschappij hun stem niet moeten includeren.

Want het is net dat kind die de grootste implicaties zal kennen van de keuzes die derden maakten toen ze beslisten eigen verlangens na te jagen. Een handelen waarbij we reeds moesten vaststellen dat deze vaak haaks, en soms ten koste van, de belangen en het welzijn van het kind gaan.

Want wat met diens belangen? Het kind zal gedragen worden door zijn grootmoeder, die volgens de wet ook zal beschouwd worden als de biologische/juridische moeder.

Het kind zal zijn effectieve biologische ouders niet kennen. In eerste instantie zal het zijn echte moeder nooit kennen, beseffende dat hij of zij niet meer was dan een wachtende ingevroren eicel van gestorven vrouw. Daarnaast was zijn biologische vader ook niet meer dan een gevuld rietje in een spermabank. In feite is dit toekomstig kind een soort van weeskind.

Daarnaast het zal ook weten dat het uit de buik van oma kwam. Misschien krijgt het wel borstvoeding van haar … en wat als de grootouders komen te sterven of niet meer zelf voor het kind kunnen zorgen? En los van de liefde dat het kind vermoedelijk zal kennen, valt de onvermijdelijke psychologische weerslag niet te ontkennen, integendeel.

Bijkomend: zal deze rechtszaak een vrijgeleide worden om een nieuwe doelgroep van wensouders te doen opstaan: de wensgrootouders? Onze maatschappij focust zich op wensouders die kost wat kost een kind willen. Maar wat met de grootouders? Hebben zij ook het recht om kost wat kost een kleinkind te willen? En in hoeverre is dit ‘recht’ afdwingbaar, met of zonder ondertekend toestemmingsformulier?

Stel je voor dat andere wensgrootouders een kleinkind zullen eisen van hun levende kinderen of, in geval van overlijden, kunnen verzoeken dat zaadcellen en eicellen worden geoogst zodat ook kleinkinderen besteld, gekweekt en afgeleverd kunnen worden.

Nieuwe reproductieve technieken bieden niet alleen meer mogelijkheden maar doen ook steeds meer, waarvan soms hartverscheurende, dilemma’s naar boven drijven.

Is er grens? Indien ja, dan wordt het hoog tijd om deze duidelijk af te bakenen. Indien neen, dan is het hypocriet om te blijven aan draven met ethische waarden en normen. Misschien werden deze wel begraven bij het verleggen van de eerste grens?

Groet,
Steph

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s