Moeder, waarom leven wij?

Het doet raar en valt me moeilijk om de draad weer op te pikken na dinsdagochtend. Het zou een mooie lentedag worden. Een doordeweekse dag. Maar de blauwe lucht werd al snel gevuld met vernielende stofwolken. Ontreddering deed het land op haar knieën vallen.

Het dodental loopt op. Zoveel onschuldige levens onomkeerbaar afgenomen of getekend. Het volk rouwt, is verstomd, boos, deelt en verdeelt. Het internet is een deja-vu van berichten maar dan deze keer in onze driekleur. Een paar dagen later waren blies iemand anders zich op tijdens de prijsuitreiking van een amateurvoetbalwedstrijd in de buurt van Bagdad. De ‘offers’ die letterlijk werden (af)geslacht: 65 doden en een honderdtal gewonden.

Mijn hoofd en hart nog steeds uit balans. Op zoek naar antwoorden en naar de illusie die veiligheid biedt. Op zoek naar helden en elkaar. In de ratrace van het leven lopen we elkaar voorbij. Dinsdag riep ons een halt toe. Niet alleen doet het terugblikken, maar ook vaststellen dat de vanzelfsprekendheid die we ons hebben aangemeten ons de andere kant deed opkijken.

Blind: niet alleen voor een sluimerende realiteit maar ook voor elkaar. Velen ons leven naast en niet met elkaar, doch zal enkel het laatste er voor zorgen dat we dit te boven komen. Meer dan ooit is toenadering en dialoog nodig. Alleen zo hebben we de grootste kans om elkaar en onze kinderen zo goed mogelijk te beschermen. Vluchten voor verantwoordelijkheden kan niet meer.

Ik weiger te kiezen voor hetgeen ons verdeelt. Ik wil kiezen voor hetgeen we delen. Bundelen, benoemen, begroeten, ontmoeten, ont-vreemden… zodat we samen werken aan een maatschappij waarin het goed vertoeven is en lafaards aangepakt worden voor ze (nog meer) schade aanrichten.

Ikzelf krijg de wereld al een tijdje niet meer uitgelegd aan mijn kinderen. Maar de fundamenten die ik hen vanaf hun geboorte meegaf vinden hun wortels in de koestering van het (samen)leven: vriendschap, liefde, zorgen voor, spelen, vrijheid, humor, kunst, dans, denken, dromen, doen, medeleven, troosten, respecteren en delen.

Hoop schijnt binnen wanneer ik de echte en sociale wereld binnentreed. Her en der mensen die van zich laten horen. Een onverwachte glimlach, een attentvol gebaar, … het doet goed. Het voelt aan als een uitgereikte hand, een warme ontmoeting en soms zelfs als een schouderklopje. Het laat me toe te ontdekken dat achter onbekende gezichten gelijkgestemde zielen vertoeven. Ja, de aanslagen hebben ons diep getroffen. Het tekent ons, maar verbindt ons ook onvermijdelijk met elkaar.

In deze tijden is er nood aan liefde, niet aan nog meer haat. Hoe meer uitgereikte handen, hoe meer mensen we kunnen helpen om terug recht te komen. Laat dat onze bijdrage zijn.

Groet,
Steph

Schermafbeelding 2016-03-27 om 12.55.34

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s