Vaderdag

Geen enkele dag kenmerkt de leegte in mijn ziel als vandaag. Vaderdag blijft iets vreemds, daar ik op deze dag mijn biologische vader des te harder mis, hem niet ken omdat ik hem niet mag kennen.

Na het ejaculeren, deponeerde hij niet alleen een zaadstaal: hij kreeg de vrijgeleide om alle verantwoordelijkheid ten aanzien van mogelijke biologische kinderen van zich af te schudden. Zijn intenties waren misschien goed bedoeld, maar hij kon niet inschatten welke onvermijdelijke implicaties ik, en zovele anderen, te beurt zouden vallen.

Ik weet dat hij bestaat, want ik besta. Zonder hem was ik er niet, en was ik ook niet diegene die ik ben. En ook al heb ik hem nog nooit ontmoet, hij voelt vertrouwd aan. Met hem deel ik de helft van mijn wezen. Een stuk van hem leeft ook verder in mijn kinderen. In hen kan ik iets van mijn afkomst ontwarren.

En hoe hard anderen luidkeels staan te roepen om deze oerbehoefte te bedekken of te negeren, vanbinnen blijft het stormen. Als een schip verzeilt in hevig vaarwater, blijf ik op uitkijk in de hoop ooit voet aan wal kunnen zetten.

Vandaag vieren we de vaders die hun rol konden en mochten opnemen in het leven van hun kind. Maar vandaag denken we ook aan de afwezige vaders. Weggerukt door het noodlot, het toedoen van derden of zij die ervoor kozen hun verantwoordelijkheid niet op te nemen.

Vaders; weet dat je kinderen je vandaag ofwel vieren of missen. En dat impact van (moeten) missen, niet alleen voor hen maar mogelijks ook voor jou, bijzonder nefast kan zijn.

In een maatschappij dat kinderen oproept om later verantwoordelijke volwassenen te worden kan geen grotere contradictie vastgesteld worden dan wanneer de generatie die voor hen kwam er niet slaagt hun verantwoordelijkheden om te (kunnen) zetten in daden.

Geen enkel excuus – tenzij je overleden bent – kan je afwezigheid rechtvaardigen. Want geen enkel verdriet is zo groot als diep, dan het verdriet van een kind die afgewezen is/wordt. Alleen een teken of troost van jou kan helen.

Onze levens liepen misschien niet naast elkaar, maar je was er wel altijd op een of andere manier bij. Het is haast onmogelijk je te vergeten of  niet te missen. Weet dat het nooit te laat is om iets van je te horen.

Met een ‘ik-vergeet-je-nietje’-groet,
Steph

vergeet-me-niet-je

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s