1 drieling, 1 cocktail van spermastalen

Mijn verhaal is er één uit een torenhoge stapel. Ik heb besloten om het te delen in de hoop de vinger op een maatschappelijke wonde te kunnen leggen, maar ook om de nefaste implicaties ten aanzien van generaties te laten weerspiegelen zodat het onrecht niet alleen benoemd maar ook aangepakt kan worden.

Ik ben Stephanie Raeymaekers, donorkind en tevens voorzitter van Donorkinderen vzw. 25 jaar lang heb ik gedacht het biologisch kind te zijn van de man die ik heb gekend als vader.

Ikzelf ben namelijk het resultaat van een inseminatie met donorzaad. Deze ‘behandeling’ werd voorgesteld door een fertiliteitsarts nadat het aantal bewegelijke zaadcellen van mijn vader te klein en de kinderwens van mijn moeder te groot bleek. De zaadleverancier werd gekozen op basis van uiterlijke gelijkenissen met mijn vader. Een aanzienlijke som geld werd neergeteld, hormonen toegediend en in mei ’78 werd mijn moeders baarmoeder gevuld met wat anoniem zaad. Ze werd zwanger van een drieling: 2 meisjes en een jongen.

Schermafbeelding 2016-07-03 om 08.09.39

Mijn ouders kregen het advies nooit de waarheid te vertellen en te doen alsof we biologisch wel van hen beiden afstamden. Ongemakkelijkheden zouden met de tijd vervagen waardoor het perfecte plaatje nagestreefd kon worden. Maar de illusie of de leugen dekte de pijnlijke waarheid echter nooit volledig toe. Integendeel: mijn vader heeft het genetisch niet van hem afstammen nooit kunnen aanvaarden of overbruggen.

25 jaar lang joegen we zijn tevergeefs zijn liefde na, niet wetend waarom we steeds tegen een muur aanliepen. Zijn wederkerende afwijzing liet blijvende littekens op onze ziel achter. Ook het gezinsleven werd er door getekend. Zoveel zaken liepen er fout. Het resulteerde in het gegeven dat we met een zwaar gevulde rugzak het levenspad werden uitgezonden.

Op onze 25ste verjaardag kwamen we er achter dat we donorkinderen waren. Het was een schok, maar er viel ook een enorme last van onze schouders: eindelijk wisten we dat het niet aan ons lag. Het verlossend antwoord bracht tientallen andere vragen met zich mee: over onze identiteit, afkomst, biologische familie, medische achtergrond, …

Twaalf jaar heb ik nodig gehad om het gegeven wat te kunnen plaatsen, maar ook om een strijd de starten tegen een industrie en het beleid die verwekking onder anonieme noemer propagandeert. Blind voor de nefaste weerslag voor de mensen die er door verwekt worden, gaat men nog steeds voorbij aan de belangen en het welzijn van het (donor)kind. Doch is het dé persoon die de grootste gevolgen van een haast onvermijdelijke complexiteit ondervindt en moet ondergaan. Fundamentele schade wordt toegebracht aan hen die met een halve of valse identiteit het leven worden ingestuurd.

Mijn persoonlijke zoektocht naar biologische vader en halfzussen/broers schoof ik naar de achtergrond. Eén van de vragen die in mijn achterhoofd bleef hangen was of dat mijn broer, zus en ik dezelfde biologische vader hebben. Ja, we zijn een drieling die dezelfde baarmoeder hebben gedeeld. Meestal kan je dan aannemen dat we logischerwijs ook dezelfde vader (moeten) hebben. De kans is gewoon gigantisch klein dat het anders zou zijn. Maar de kennis die afgelopen jaren werd vergaard, de schandalen die we achterhaalden, leerde me ook dat het naïef is om zomaar een voorgeschotelde realiteit van een sturende industrie als waarheid aan te nemen.

Gisteren kregen we het resultaat van ons DNA-onderzoek meegedeeld: mijn zus blijkt een andere biologische vader dan mijn broer en ikzelf te hebben. Onomstotelijk werd bewezen dat we werden verwekt door de toediening van een cocktail van verschillende spermastalen. DNA liegt niet en brengt ons naar een bijkomende fundamentele waarheid die de onze had moeten zijn van in het begin.

13816750_10153677395506994_1895619544_n

Het is een wending die verstomd, degouteerd, herschikt, grondvesten doet verschuiven, relaties herdefinieert. En ookal verandert het onze band niet: mijn zus is opeens mijn halfzus. Onze zoektochten splitsen zich: onze stambomen krijgen afzonderlijke takken want haar biologische verwanten zullen niet (meer) de mijne zijn. Het doet verdriet maar het maakt me ook ontzettend boos.

Het is een extraatje dat voortvloeit uit een industrie die nooit maalde om hetgeen het teweegbrengt bij de mensen die het produceert noch de gezinnen die er door gevormd worden. Fertiliteitsartsen, en de meeste politici, verschuilen zich achter de anonimiteit om verantwoordelijkheden niet te moeten opnemen. Het biedt hen ook een vrijgeleide om zich niet te hoeven te verantwoorden over hun daden, het gebrek aan ethiek en menselijkheid. Desalniettemin oogsten duizenden onschuldige kinderen hetgeen door hen werd gezaaid.

Anonimiteit is niet meer dan een dekmantel van potentiële leugens. Hoeveel kinderen sturen we nog dezelfde lange lijdensweg op om datgene te kunnen achterhalen wat in wezen hen fundamenteel toebehoort? En hoeveel ouders moeten er nog misleid worden alvorens we dit onrecht voorgoed uit de wereld trachten te helpen?

Groet,
Steph en Sophie

FullSizeRender 4

www.donorkinderen.com
www.facebook.com/donorkinderenbelgie
stephke.r@pandora.be
twitter @donorkinderen

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “1 drieling, 1 cocktail van spermastalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s