De 10 slechtst mogelijke manieren om te ontdekken dat je een donorkind bent

Recent wetenschappelijk onderzoek wees uit dat meer dan de helft van de ouders met donorkinderen niet geneigd zijn om hun kind de waarheid te vertellen over diens afkomst. Mogelijk misleid door een industrie die velen van hen doet geloven dat een kind enkel liefde nodig heeft om ‘gelukkig’ in een leugen op te groeien, vangen heel wat gezinnen met een valse start het gezinsleven aan.

De gevolgen voor het kind zijn helaas nog nefaster voor diegenen die er op latere leeftijd achter komen. Los van een onvermijdelijke identiteitscrisis, het onrecht en de fundamenteel onbeantwoorde vragen over zichzelf, zal het kind daarbovenop een vertrouwensbreuk met diens ouders ervaren.

De afgelopen jaren heel wat donorkinderen ontmoet, gesproken en gemaild. Velen van hen hebben naast een onbekende afkomst ook de manier van onthulling gemeenschappelijk. Hieronder een oplijsting van de 10 slechtst mogelijke manieren om de waarheid te achterhalen.

Voor ouders die nog twijfelen om hun kind(eren) al dan niet in te lichten: een leugen sluimert als een tikkende tijdbom. Vertel het hen, voor iemand anders of omstandigheden je er toe dwingen. Je kind verdient de waarheid. Niemand, ook jij niet, heeft het recht om belangrijke informatie over henzelf achter te houden.

Doe het, voordat je kind zich onder één van deze categorieën kan plaatsen.

In een (v)echtscheiding
Het gebeurt vaak dat wanneer koppels met kinderen uit elkaar gaan, ze in een vechtscheiding belanden. Het geheim wordt meestal dan onthuld door de ouder die de biologische link deelt met het kind. In een vlaag van woede of wanhoop tracht men de ander zo hard mogelijk te kwetsen en een afstand te creëren tussen de sociale ouder en het kind, zodat een volledige voogdij afgedwongen kan worden.

Maar zelfs als de waarheid niet wordt verteld, zien we regelmatig dat door de scheiding het contact met de niet-biologische ouder verwatert of gewoonweg stilzwijgend afgebroken wordt. Het spreekt voor zich dat kinderen zich hierdoor afgewezen voelen, vaak ook de schuld bij zichzelf leggen, of verwikkeld geraken in een tweestrijd/loyaliteitsgevecht. De impact hiervan tekent velen.

Bij lesbische koppels zien we dan weer een andere tendens. Daar hoeft niets meer onthuld te worden. Deze groep kent het hoogst aantal (v)echtscheidingen. Dikwijls worden de kinderen verdeeld/toegewezen aan de biologische ouder. Broers en zussen uit elkaar gerukt alwaar de desbetreffende moeders doen alsof de voorgaande relatie nooit heeft plaatsgevonden. Ook hier is de impact nefast voor de betrokken kinderen.

Loslippige nonkel/tante/vriendin van de familie
Het aantal verhalen dat ons ondertussen heeft bereikt van loslippige familieleden of vrienden  – al dan niet na het nuttigen van een grote hoeveelheid alcoholische dranken – blijft toenemen in aantal. Meestal zijn het bezorgde familieleden of vrienden die niet meer kunnen toezien hoe een kind in en met een leugen opgroeit. Het schuldgevoel wordt gewoonweg te groot. Zo groot dat het niet meer te rijmen, of toe te dekken,valt.

7-leadership-lies-need-stop-believing

Aan die familieleden en vrienden: hier oprechte dank om ons de waarheid mee te delen. Voor velen van ons is het eerst een schok maar achteraf ook een opluchting om eindelijk de vinger te kunnen leggen op iets wat altijd ergens aanwezig doch als ongrijpbaar aanvoelde.

Van een familielid die je niet kon hebben
Maar je hebt ook die famileden die het niet kunnen verkroppen of aanvaarden dat er een kind in de familie is die geen bloedverwantschap met hen deelt. Sommige donorkinderen worden beschouwd als ‘onechte’ kinderen door bv. nonkels, tantes en/of grootouders. Bij adoptiekinderen zie je dit soms ook.

Onderliggende, vaak kwetsende, opmerkingen kenmerken de houding van zulke familieleden ten aanzien van het kind of diens ouders. Ze refereren vooral naar de niet-biologische afkomst zonder echt expliciet te verklappen dat het om een donorkind of donorconceptie gaat.

Op het sterfbed
Het schuldgevoel bij ouders die besloten de waarheid te verzwijgen is van groeiende en knagende aard. Velen van hen willen in wezen niet liegen tegen hun kinderen, maar adviezen of omstandigheden lieten hen geloven dat een ongemakkelijke leugen omgezet kon worden in een aangename waarheid.

Maar de leugen weegt en blijft wegen. Soms zo hard dat ze op het einde van hun leven zich wensen te verlossen van de (bal)last die ook hun levenskwaliteit naar beneden haalde.

lettinggo1

Na de dood van de sociale ouder
De voornaamste reden waarom de echte afkomst van een kind wordt verzwegen komt vaak voort uit een subjectieve angst van ouders die denken dat het kind hen anders zal benaderen of niet (meer) van hen zal houden, mocht het weten dat er geen biologische link tussen hen bestaat.

De andere ouder stemt toe om de waarheid niet te vertellen, dit uit een soort van respect naar diens partner toe. We zien vaak dat wanneer de sociale ouder sterft, de gemaakte afspraak vervalt en de biologische ouder tot bekentenis overgaat.

Bij de huisarts
Er zijn ouders die de hete aardappel doorschuiven naar de huisarts. Hij of zij krijgt dan de opdracht het donorkind het nieuws mee te delen, dit vaak in afwezigheid van de ouders. Maar er zijn ook huisartsen die zich op een bepaald moment verspreken of er van uitgaan dat het donorkind reeds op de hoogte werden gebracht.

Hoe het ook zij: dit is een zeer pijnlijke manier van mededeling.

Het vinden van het medisch dossier van je ouders
Je kent het wel: je begint op zolder of in die ene grote kast wat te rommelen. Je bent (al dan niet echt) op zoek naar oude foto’s, schoolrapporten, tekeningen die je terug in tijd katapulteren.

Tussen de stapels ontdek je een mapje dat je nog nooit had gezien. Soms ongemerkt of met de namen van je ouders erop. Nieuwsgierigheid doet je op onderzoek uitgaan … en dan vind je opeens een blad waarop vermeld staat dat je ouders een behandeling met donormateriaal hebben doorgelopen.

Woorden die eerst niet binnenkomen, je wuift ze weg, maar dan ontstaat vertwijfeling en sijpelt de echte betekenis door…

The Truth, Just Ahead Green Road Sign with Copy Room Over The Dr

Verschillende bloedgroepen
Vandaag zorgt de fertiliteitsindustrie ervoor dat bij de verwekking van een donorkind diens bloedgroep overeen zal komen met die van zijn (sociale) ouders. Dit om de leugen sluitend toegedekt te krijgen.

Het systeem werd geperfectioneerd toen er vastgesteld werd dat donorkinderen de waarheid konden achterhalen door hun bloedgroep met die van hun ouders te vergelijken. Bij de oudere generatie van donorkinderen (geboortejaren tussen 1950 – 1990) werd deze tactiek nog niet toegepast.

Voor diegenen die twijfelen of hun ouders hun echte biologische ouders zijn: ga de bloedgroepen na. Mogelijks ligt daar een eerste kruimel naar de waarheid.

DNA test
DNA liegt niet en bevat de puzzelstukken van iemands biologische afkomst. Het legt de realiteit bloot die mogelijks werd toegedekt door ouders, industrie en andere faciliterende instanties.Heel wat kinderen, maar ook ouders, ontdekten zo dat een voorgeschoteld gegeven niet meer dan een geprojecteerde illusie of leugen was.

DNA testen zitten in de lift en worden niet alleen betaalbaar(der) maar daar bovenop ook nog eens toegankelijk voor eenieder die zich wenst te registeren. Heel wat mensen ontdekten ondertussen dat hun afkomst ergens anders te zoeken valt dan bij de ouders die hen grootbrachten, maar het laat hen ook toe om biologische familie te vinden of gevonden te worden.

Genetische aandoening bij jezelf of sociale ouder
In onze groep zitten heel wat donorkinderen die gediagnosticeerd werden met een genetische afwijking die niet voortkomt bij hun half gekende biologische familie.Maar soms worden ook genetische afwijkingen vastgesteld bij de kinderen van donorkinderen, waardoor de waarheid aan de oppervlakte verschijnt.

Het kan gaan van bepaalde genetische huidaandoeningen, maar er zitten ook een aantal serieuze afwijkingen tussen: borstkanker, NF1, hartafwijkingen, blindheid, ..

Zo was er een Australisch donorkind die kanker kreeg. Omdat de medische gegevens van de zaaddonor niet werden upgedated, wist het meisje, noch haar ouders, dat dat type van kanker in zijn familie voortkwam. Toen de jonge vrouw de diagnose kreeg, was het al te laat. De laatste weken van haar leven vond ze haar biologische vader. De twee ontwikkelde een bijzondere band.

Maar het kan ook omgekeerd. Heel wat koppels doen beroep op een behandeling met het genetisch materiaal van een derde wanneer ze zelf drager zijn van een zware genetische afwijking.

Vraagtekens ontstaan wanneer donorkinderen vaststellen dat ze deze afwijking niet hebben overgeërfd, noch hier ooit over bevraagd of extra werden gecontroleerd bij medische onderzoeken.

Groet,
Steph

www.donorkinderen.com
www.facebook.com/donorkinderenbelgie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s