Lieve lieve Juliette,

Het is al een tijd geleden dat we elkaar nog een keertje zagen. Omdat ik niet weet hoe de zaken zullen lopen, heb ik besloten je een brief te schrijven zodat je op een dag kan achterhalen dat er ook een hele andere kant aan het verhaal zat.

Momenteel word je er nog van afgeschermd. Je bent nog zo klein. Maar kleine meisjes worden op een dag groot. En net zoals alle andere donorkinderen heb je recht op het volledige plaatje.

Op het metaforische voetbalveld waar ooit voorheen jouw belangen en welzijn zo hard werden bezongen, ben je ondanks de talrijke beloftes toch een speelbal geworden. Je belangen werden ondertussen vervangen of ondergeschikt door de belangen van diegenen die jou als kind, als mens, niet meer wensen te delen.

Je mama verbrak alle contact met me toen ik het voor je papa en je oma had opgenomen wanneer er zware en grove verwensingen naar hun hoofd werden geslingerd. Het was niet de eerste keer dat verwijten in hun afwezigheid hun richting uitgingen. Geschokt, doch eeuwig naïef dat misschien hormonen en vermoeidheid de onrede had veroorzaakt, trachtte ik wat troost en perspectief te bieden.

Maar iemand die niet wil horen, zal ook niet luisteren. Ik werd, net zoals jullie geliefde huisdieren, van de ene dag op de andere aan de deur gezet. Dat onze vriendschap zo een abrupt einde kende deed pijn, doch is slechts een fractie van de pijn die de echte betrokkenen in dit verhaal ondergingen. Maar bovenal: er werd jou tekort gedaan.

Vanop een afstand zag ik hoe je papa werd misleid in hem te doen geloven dat uitgestelde afspraken wel nageleefd zouden worden. Slechts wat broodkruimels en valse beloftes werden uitgestrooid wanneer je vader verzocht wat meer tijd met je te mogen door te brengen. Hij mocht je zien, maar dan wel alleen op de voorwaarden en in het beperkte tijdsframe dat je moeder hem wou toebedelen.

Ondanks de intuïtieve alarmsignalen, hoopte je papa dat je mama na een bepaalde tijd en met voldoende ruimte zou inzien hoe belangrijk het is dat jij ook de gelegenheid krijgt om je niet alleen te hechten, maar ook daadwerkelijk een band met hem, evenals met je oma, kan opbouwen. Ze zien je beiden doodgraag doch moeten ze je tegenwoordig vooral missen.

In mei ’16 had ik genoeg van het schouwspel en gaf ik je mama te kennen dat ik dit niet meer als stille toeschouwer kon blijven aanzien. Ze liet me weten dat ze het ‘even’ moeilijk had en een ‘oplossing’ zocht door aan zichzelf te werken. Maar de waarheid is dat in de maanden die daarna volgden, hetzelfde schouwspel werd opgevoerd en nieuwe drogredenen werden gehanteerd om iets van regeling op de lange baan te kunnen schuiven.

Bemiddeling werd opgestart, maar ondertussen heeft je mama daar ook de stekker uit getrokken. Voor je papa zit er niets anders meer op dan juridische stappen te moeten overwegen.

De afgelopen maanden heb ik je papa zien worstelen, huilen, breken, afvragen, verlangen en zoeken naar mogelijkheden om op een constructieve manier in dialoog een regeling uit te werken dat vertrekt vanuit jouw belangen en (toekomstig) welzijn.

1539389

Want je hebt namelijk niet alleen het recht om je papa te kennen, je hebt ook het recht om door hem gekoesterd en verzorgd te worden. Uitstapjes, luie zondagen, door hem getroost te worden als dikke tranen en pruillip verdriet aankondigen, kietelsessies op de bank, samen boekjes lezen, … maar die bovenal naast jouw zijde meewandelt wanneer je de grote wereld verkent.

Ik ken zoveel vrouwen die hun vader hebben moeten missen. Jij hebt een papa die je ontzettend graag ziet en onvoorwaardelijk deel wil uitmaken van je leven.

Je bent en hoort meer dan een speelbal of iemands exclusieve bezit te zijn. Hopend dat alle volwassenen dit snel zullen inzien en jouw belangen eindelijk terug op de voorgrond plaatsen. Je bent het meer dan waard.

Liefs Steph

Advertenties

5 gedachten over “Lieve lieve Juliette,

    • Dat het naïef is te geloven dat de belangen van kinderen niet worden zullen overschaduwd door diegene(n) die hen niet (meer) willen delen. En dat ik spijt heb dat ik deze mensen bij elkaar heb gebracht, omdat als ik dat niet had gedaan Juliette nooit een speelbal had kunnen worden. Ze verdient meer en vooral beter.

      En in time zal ik haar hiervoor ooit mijn oprechte excuses aanbieden.

      Like

  1. Het was zo mooi begonnen. Met de babyborrel zijn alle vrienden getuigen geweest dat er een ‘mooie’ toekomst was voor Juliette. Mama en pappa, die heel bewust hadden gekozen om aan de kinderwens van mama te voldoen.
    Ik ben één van de 1000 meters & peters waar je mama naar zocht. Jouw schepping verhaal volgend van lang voor je er uiteindelijk was.. Je was al een ‘vedette’ in de krant, op de radio en TV programma’s, zelfs in het buitenland.
    De wereld leefde mee met jouw verhaal.
    Het was geen verhaal van een verwarde ooievaar. Neen, er was een heel toffe papa en een goede vriend die met heel veel liefde aan de kinderwens van je mama voldeed. De 1000 meters & peters volgden jouw groeiproces, van de eerste kittelingen in je mama’s buikje tot… We telde de dagen af tot je geboorte. We waren massaal op je feestje. Je was nu een ‘mens van de wens’.
    Je mama schreef: ‘niet mijn eicel, helemaal mijn dochter. En dat is voor een stukje waar, vooral van die eicel. Maar wie je papa is dat weet iedereen, en dat hij heel veel om je geeft, weet ook iedereen.

    Je mama schreef: Elk koppel kent toch de achtergrond van zijn familie? Ja, Juliette wij en jij kent de achtergrond van je familie.
    “De invulling van een kinderwens en toegang tot afstammingsinformatie voor het kind hoort een én-én verhaal te zijn”, schreef ja mama in haar blog.
    Zij was heel actief betrokken bij de activiteiten van en met de donorkinderen. De schrijnende verhalen van donorkinderen die tevergeefs zoeken naar hun ‘vader’. Dit zou met jou, lieve Juliette niet gebeuren. Jouw papa was super en de vriend van je mama. Ook hij wilde je een mooie toekomst geven. Hij wilde ook deel uitmaken van je leven. Kunnen genieten van enkele weekendjes samen, en af en toe een kleine vakantie samen ….
    Dit is zo erg, dat de gedane beloftes niet worden gerespecteerd. Als één van de 1000 meters & peters voel ik me heel erg bedroefd, bedrogen en teleurgesteld.
    Vooral voor jou lieve Juliette is het een groot onrecht om je de omgang met je fantastische papa en oma te ontzeggen.

    Juliette, ik wens je nog veel geluk en hoop dat je spoedig weer een warme knuffel van je papa mag voelen.

    Ritje , één van je 1000 meters en peters

    Like

  2. Wat jammer dat dit platform en hoopvol forum voor velen plots wel een erg giftige smaak krijgt.
    Deze post is een brief naar een klein meisje dat (zo blijkt) helemaal nog niet kan lezen en dat waarschijnlijk nog een tijdje niet zal kunnen.
    We kunnen dus besluiten dat deze post geen brief is naar dat kleine meisje.
    Waar het naar mijn gevoel wel op lijkt is een aanklacht naar een moeder onder het mom van
    „uit-liefde-voor-het-meisje”.
    Net door dit te posten wordt dit kleine meisje dat waar jij de moeder zo duidelijk van wil beschuldigen: een speelbal.
    Ongeacht hoe dit verhaal zich heeft ontwikkelt en aan het ontwikkelen is, lijkt het mij dat zo’n situaties ten allen tijden een zaak moeten zijn van de betrokken ouders, omdat daar vaak veel meer speelt dat wat buitenstaanders weten of horen van één van de twee partijen.
    Deze post laat duidelijk merken dat hier de kaart van de vader wordt getrokken.
    Of dat terecht of onterecht is laat ik in het midden, want daar kan ik -als buitenstaander- onmogelijk over oordelen.
    Maar ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat dit een heel eenzijdige kant van een verhaal is, en dat de mama in kwestie ongetwijfeld ook wel vrienden zal hebben die voor haar kant van het verhaal zouden kunnen pleiten.
    Alleen krijgt die kant geen openbaar ‚podium’.
    Is deze post -in alle eerlijkheid- werkelijk met de beste bedoelingen voor dat meisje?
    Is het meisje er werkelijk mee gebaat dat haar mama aan een publieke schandpaal wordt genageld?
    Zijn de onderhandelingen tussen de mama en de papa er werkelijk mee gebaat dat buitenstaanders
    -want iedereen die niet de mama of de papa is, is in dit verhaal een buitenstaander-
    publiek hun gal spuien naar één van de twee betrokken personen?
    Naar mijn gevoel is het antwoord op al die vragen: Nee.
    Spijtig dat deze blog op deze manier evolueert.
    Ik zal de volgende posts toch met minder vertrouwen lezen.

    Like

    • Beste Charlotte,

      Deze blog heeft nooit beoogd een hoopvol forum of de goed-nieuws-show voor velen te zijn. Het omvat een weerspiegeling van verhalen en gebeurtenissen. Als je door de blogposts had gebladerd dan was je dit misschien al opgevallen. Zo hadden laatste blogs volgende titels: Het ondankbare donorkind, Beste feritliteitsarts deed u ook een kwakje in eigen bakje, Waarom donorkinderen geen eicellen en zaadcellen horen te donoren, …

      Het doet me dan ook vermoeden dat je hier eenmalig bent gepasseerd. Zo goed als al de blogs hebben vaak een kritische ondertoon, net om de gepaarde complexiteit aan te kaarten. Het staat je trouwens vrij deze wel of niet meer te volgen/lezen.

      Ja, Juliette kan nog niet lezen. Maar ooit komt een dag dat ze dat wel kan, en dan kan ze de waarheid achterhalen. En neen, het is geen mooi en hoopvol verhaal geworden, hoe hard ik dit ook had gewenst en mijn best heb gedaan dat beide ouders in dialoog een constructieve regeling zouden uitwerken. Een jaar lang hard geknokt, geluisterd, bemiddeld, getroost, … om te merken dat het schouwspel en de manipulatie aangehouden bleef.

      Dit is ook kant van donorconceptie die getoond en gelezen mag worden: dat ondanks de beste bedoelingen vaak de belangen van het kind op 1 of andere manier ondergraaft of vervangen geraken door de belangen van een of de ouders. En dit komt jammer genoeg vaker voor dan je denkt.

      Juliette is al maanden een speelbal. Ik heb het gewoon verwoord of benoemd. Het is alleszins niet in haar belangen of toekomstig welzijn dat dit onrecht onder de mat wordt geveegd. Het zou pas erg zijn zou ze op latere leeftijd achterhalen dat de waarheid en het contact met haar vader haar werd ontnomen, omdat toeschouwers liever stilzwijgend aan de zijlijn bleven staan?

      Ik weet ook niet hoe het verder afloopt, maar ik hoop wel dat de betrokken ouders haar belangen weer op de voorgrond zullen zetten. En wie weet wordt deze blog dan een ietwat droevige noot in een verhaal dat alsnog de goeie kant op ging. Mocht dat zo zijn, dan schrijf ik er met alle plezier en liefde een volgende blog over.

      Groet,
      Steph

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s