Ouderschap herijkt, kinderen verongelijkt

Het adviesrapport van de Nederlandse staatcommissie aangaande de herijking ouderschap werd vandaag in Den Haag wereldkundig gemaakt. De commissie boog zich twee jaar lang over een aantal hete hangijzers zoals afstamming, gezag, meerouderschap, meeroudergezag en draagmoederschap.

De commissie onderscheidt 7 ‘kernen’ van ‘goed ouderschap’. Kernen die voor ieder kind beschikbaar zouden moeten zijn: (1) een onvoorwaardelijk persoonlijk commitment, (2) continuïteit in de opvoedingsrelatie, (3) verzorging en zorg voor lichamelijk welzijn, (4) opvoeding tot zelfstandigheid en sociale en maatschappelijke participatie, (5) het organiseren en monitoren van de opvoeding in het gezin, de school en het publieke domein (de drie opvoedmilieus), (6) de vorming van de afstammingsidentiteit en (7) de zorg voor contact- en omgangsmogelijkheden met voor het kind belangrijke personen, onder wie de andere ouder.

Naast het mogelijk maken van meerouderschap van maximum 4 ouders, adviseert het ook om een niet-commerciële vorm van draagmoederschap aan onkostentarieven in eigen land te legaliseren. Buitenlandse ‚excessen’ zouden dan weer bestreden moeten kunnen worden met behulp van het strafrecht. Maar wat is een exces? Voor mezelf valt daaronder het (ver)krijgen van een niet-biologisch kind. Elke vorm van draagmoederschap, donorconceptie of adoptie is een verhaal van vraag en aanbod, bestelling, samenstelling, selectie, afweging van financiële als emotionele belangen waarbij in onderhandeling een nieuwe mens verhandeld wordt.

Oude wettelijke termen worden aangepast zodat ze divers toepasbaar worden. Ouderschap wordt niet langer meer gedefinieerd door een biologische band, maar kan ook geclaimd worden als een volwassene het ouderschap wenst te aanvaarden. Een intentieverklaring is even veel waard als een genetische band.

Het advies stelt dat de belangen van kinderen voorop staan, doch kan ik me niet van indruk ontdoen dat slechts aan een minimum van hun belangen werd tegemoet gekomen, net genoeg om hun fundamentele rechten niet te schenden. Zo stelt de commissie dat het kind het recht heeft op diens ontstaangeschiedenis. Deze belangrijke informatie zou opgenomen worden in een raadpleegbaar register.

Aan de ene kant aanschouwt de commissie genetische verwantschap als waarborg voor het bestaan van verbondenheid tussen ouder(s) en drukt het in haar advies een voorkeur uit waarbij het kind in de natuurlijke lijn van de familie geplaatst wordt. Doch wordt dit tegengesproken wanneer natuurlijke verbondenheid wenselijk zou moeten gelden voor slechts 1 ouder, met de mogelijkheid om in uitzonderlijke gevallen hier van af te wijken.

Dat een kind er baat bij heeft om – van in het begin – in verbondenheid beide biologische ouders niet alleen te kennen maar er ook een waardevolle band mee kan opbouwen, wordt in het rapport niet erkend of voorzien.

schermafbeelding-2016-12-07-om-22-13-09

Om nieuwe gezinnen te creeëren wordt met voorbedachte rade bestaande biologische banden verbroken zodat opvoedingsrollen toebeeld kunnen worden in een veilig afgeschermde zone dat buiten het gezichtsveld der belangen van het kind valt. Zo prijken enkel de namen van diegenen die het ouderschap aanvaardden op de geboorteakte en hoopt men door het adjectief ‘goed’ aan deze ouderschapsvorm te plakken dat wensouders het kind zullen inlichten over de onzichtbare familie achter het witte hek. Ook vergat men te includeren dat zulke kinderen vaak veel (al dan niet halve) broers en zussen kunnen hebben rondlopen. Het advies stelt dat het kind vanaf 8 jaar het recht heeft gehoord te worden. Hoe kan men garanderen dat kinderen vrij hun stem kunnen laten horen wanneer ze onder het juk van diens opvoedkundige ouders opgroeien? En wat indien 4-koppige ouderstructuren uit elkaar gaan? Vandaag de dag kunnen we reeds vaststellen dat bijvoorbeeld de scheidingsgraad bij same-sex couples aanzienlijk hoger ligt. Wordt er dan ook ineens een vierdelige co-ouderschap regeling voorzien?

Het is jammer te moeten vaststellen dat door de aanhoudende druk van verschillende groepen van wensouders men vergat het verleden te bestuderen en het welzijn van de kinderen die voortvloeiden uit het sociaal experiment 1.0 te evalueren. Al snel zou vastgesteld kunnen worden dat hen te kort werd gedaan. Tekorten die verder reiken dan het ontbreken van hun ontstaansgeschiedenis of leeftijdsgrenzen bij inzage van al dan niet correct ingevulde dossiers.

Deze herijking van het ouderschap is niet meer dan de wettelijke omkadering van het zogezegde ‘recht op een kind’ van de steeds meer uitbreidende (quote) ‘behandelingsgroepen’, waarbij de belangen van kinderen niet meer dan een schild zijn, om constructies te kunnen doordrammen die het welzijn van kinderen en hun ontnomen biologische familie niet ten goede komen. Geen enkele regenboog of de tonnen liefde die er tegen aangesmeten wordt, rechtvaardigt de fundamentele beschadiging van generaties.

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s