Gespiegeld verdriet

Nog vaker verzwegen dan het geheim zelf, is het verdriet van een ouder wanneer het verlangen naar een eigen biologisch kind onvervuld blijft. Hoe men dit ook draait of achteraf keert: elke wensouder hoopt zich op een dag in een kind van eigen vlees en bloed te kunnen weerspiegelen. Herkenning is nu eenmaal de ultieme erkenning van je eigen bestaan.

Hoeveel wensouders dromen niet van een mini-versie van zichzelf? En het gaat niet alleen om het doorgeven van genen, maar het kunnen overdragen van kennis, vaardigheden en/of interesses: verbinding die verbondenheid creëert.

Wanneer het duidelijk wordt dat ondanks alle verwoede pogingen en behandelingen, dit nooit of nimmer een realiteit zal worden, breekt een periode van rouw aan. Verdriet om hetgeen dat nooit zal zijn, doch waar het hart het diepst en hardst naar verlangde. Een stuk geslagen toekomstbeeld waarvan scherpe stukken jarenlang nog kunnen blijven verwonden.

Is dat de reden wanneer er behandelingen genetisch materiaal wordt aangeboden men meestal het genetisch materiaal van derden gebruikt die fysieke en karakteriële gelijkenissen vertonen met de niet-biologische ouder van het kind? We vervangen en doen alsof, in de hoop dat door minimale weerspiegeling alsnog hechting kan plaatsvinden. Maar in wezen ‘ontbinden’ we het het kind van diens biologische ouder, zodat het met een sociale ouder verbonden kan worden.

De komst van een (donor)kind doet het gemis en verdriet voor het onbestaande biologisch eigen kind echter niet teniet. Vragen worden mogelijks niet uitgesproken, doch immer aanwezig: Hoe had mijn kind er uit gezien? Had het op mij geleken? Wat hadden we met elkaar gedeeld? Is de band met mijn partner, die biologisch wel verwant is, sterker dan mijn band?

Het is een verdriet dat vaak in alle stilte wordt gedragen. Te vaak nemen omstaanders aan dat eens er een (ander) kind is, dit verdriet verdwijnt omdat een nieuwe blijdschap aan de horizon verschenen is. Maar dat is niet zo. Het gemis blijft.

mirror_of_broken_soul_by_reckless_snowflake-d5hwer8

Hoe paradoxaal is het dan dat om tegemoet te komen in een knagend verdriet van volwassenen we behandelingen hebben gecreëerd dat gespiegeld verdriet veroorzaakt bij de kinderen die erdoor verwekt worden. Het gemis schuift een generatie op en wordt iemands onvervulde ouderwens. We hebben er alle begrip voor dat ouders zich het liefst wensen te weerspiegelen in hun eigen biologische kinderen, waarom is het dan zo moeilijk te vatten dat kinderen op hun beurt zich wensen te spiegelen aan hun biologische ouder(s)?

Waarom weegt het gemis om een onbestaand biologisch kind door op het gemis om een bestaande biologische ouder?

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s