Het doet er (niet) toe

In het debat der reproductieve discriminatie wordt dagdagelijks het nodige jongleerwerk gehanteerd om de invulling van kinderwensen af te dwingen. Doch blijft het een (ver)ongelijk(t) debat waar 2 maten, 2 gewichten en allerlei drogargumenten de spelregels bepalen.

PlanAB-1.jpg
Want voor zij die naar een kind verlangen, hopen in eerste instantie een plan A-kind te kunnen krijgen. A staat voor: “Als ik kan kiezen, dan graag een eigen gezond biologisch kind met een zorgzame, leuke partner”. Maar helaas is dat niet altijd het geval en werd er ondertussen een back up-plan gecreëerd: de Plan B-kinderen. B van ‘Beter dan niks, met of zonder partner’. De aangeboden oplossing: we voegen hetgeen toe dat ontbrak, waarbij net die gameten worden gekozen zodat de verwekte kinderen de ‘Plan A’-versie hopelijk ogenschijnlijk zullen evenaren.

Toe(weg)werp-cultuur troef: we vervangen zodat nieuw leven gevangen kan worden in het beperkte kader dat anderen hem of haar slechts wensen toe te bedelen. Het kind verliest altijd. Argumenten draaien met de wind, afhankelijk van welke groep er raast wanneer kinderen zich over hun ontnomen biologische familie en identiteit verzuchten.

Donorkinderen die opgroeien bij hetero-koppels krijgen vaak te horen: maar je hebt toch een vader gekend. De man die je grootbracht, dat is je vader. Wat doet het zaad van een andere man er toe? Bij lesbische koppels wordt dan weer gesteld dat je geen man of vader nodig hebt, daar twee mama’s meer dan voldoende zijn om een kind hetgeen te bieden wat diens hart bekoort. Bij homokoppels wordt een variant van dezelfde plaat opgezet: neen, je hebt geen moeder nodig: je oma of oma’s zullen die rol wel op zich nemen. In de verte wordt er gezwaaid met de studies die aantonen dat schoolprestaties er op vooruit gaan als een kind diens opvoedouders met hetzelfde voornaamwoord benoemen kan. Alleenstaanden scanderen dan weer dat het enkelvoudig-ouderschap een kind perfect instaat stelt om zich volwaardig te kunnen ontplooien. Als het maar voldoende liefde krijgt, niet?

Wissen om te vervangen, ontbinden om te kunnen binden. Goochelend met termen, gameten en contracten worden kinderen onteigend zodat ze door anderen toegeëigend kunnen worden. Doelbewust gescheiden van broers, zussen, (groot)ouder(s), tantes, nonkels, … belanden ze in tientallen afzonderlijke nesten.

Dit debat brengt me steeds terug naar 2 kernvragen: waarom hebben volwassenen het eenzijdig ‘recht’ om de grenzen van ons bestaan te bepalen? En als het er echt allemaal toch niet toe doet, waarom kost wat kost iets afbakenen dat zogezegd geen verschil maakt?

Groet,
Steph

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s