Een kind dat meer dan gewenst is wordt letterlijk verhandeld

In het debat der reproductieve discriminatie wordt dagelijks het nodige jongleerwerk gehanteerd om de invulling van de kinderwens af te dwingen. Toch blijven drogredenen de spelregels bepalen.

Verpakt in een zeemzoete ‘all you need is love’ of ‘jij bent zo gewenst’ wordt de eerste etappe in het hindernissenparcours voor het kind klaar gelegd. Verstrikt in loyaliteitsbanden, als het beperkte kader dat bij de geboorte wordt opgelegd, moet je als donorkind verdomd stevig in je schoenen staan om de voor jou uitgetekende route in tegenstelde richting te durven bewandelen. Want vanuit alle hoeken wordt er ofwel aan je getrokken of erop gewezen dat je er geen recht op hebt. Je ontregelt namelijk de afgebakende constructie die door volwassenen werd opgezet zodat je door hen geclaimd kon worden. En ja hoor, je moet je vooral dankbaar voelen.

Doch is het niet omdat je blij bent dat je bestaat, dat je dankbaar moet zijn voor het gefaciliteerd distributiesysteem waar je tegen betaling uitrolde. Zowel donorconceptie als draagmoederschap zijn beide constructies waarbij kinderen fundamenteel worden geamputeerd in hun familiebanden. Is dit iets waar we als maatschappij trots op moeten zijn? Integendeel, noch horen we in te zetten op de facilitering ervan.

surrogacy-7591.jpg

Het ouderschap zal en moet maakbaar zijn. Het liefst met zoveel mogelijk opties. Dus voor elk wat wils: samen te stellen uit verschillende bouwpakketten zodat er een kind uit voort kan komen, waarmee de ouders zich mee kunnen verbinden. Geboorteaktes hebben tegenwoordig meer weg van eigendomsbewijzen. De loutere bestelling van een kind verheft iemand tot het ouderschap.

Ter verantwoording van de praktijken komen lobbygroepen maar al te graag aanzwaaien met studies welke zouden aantonen dat kinderen uit zulke constructies het goed tot zelfs beter hebben. Indien dat het geval is, moeten we misschien overwegen om een soort van nationale baby-roulette in te laten treden en enkel behandelingen met donormateriaal uit te voeren? Of houden we toch liever vast aan een biologische connectie met onze kinderen? Omgekeerd, voor het kind mag die biologische band dan weer niet van tel zijn. Zeker niet als kinderen de fundamentele leegte door ongekende familieleden en de talrijke halfbroers of -zussen tracht te omschrijven. Ja, want we zijn allemaal zo heel bijzonder dat er tientallen versies van onszelf rondlopen.

De onderzoeken waar vaak naar wordt verwezen, schetst een te klein gedeelte om ten volle conclusies over het echte welbevinden van de kinderen te trekken. Daarnaast zijn er wel al verschillende onderzoeken die het omgekeerde aantonen: dat wel degelijk hun welzijn en toekomst aangetast worden. Graag zou ik ook het aantal onafhankelijke onderzoeken zien stijgen, zodat men deze materie op basis van kennis en niet langer vanuit verlangens benaderen zal.

Maar helaas, die onderzoeken worden niet opgestart noch afgewacht, want daar staan de volgende doelgroepen voor de poorten van de binnenlandse baby-industrie om hun zogezegde recht op een kersverse perfecte baby te verzilveren. Met dezelfde ‘ik wil, het kan, dus het moet’ gaan ze hun voorgangers achterna. Anderen benoemen deze evolutie als progressief zelfs als vooruitgang. Maar vergeten dat deze verandering gebouwd is op het achteruitstellen en fundamenteel beschadigen van kinderen. De vooruitgang heeft de achteruitgang bijna ingehaald.

Groet, Steph – donorkind
tevens voorzitter van Donorkinderen VZW

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s