Gij zult niet stelen

“Chère Rita,  Ik schrijf u in het Frans, want dat is mijn moedertaal. Als uw naam Rita M. J. M. is, en u bent geboren op XX december 1949, dan hebben wij zeker iets gemeenschappelijks. Mijn naam is E. en ik ben geboren op XX december 1969 in Brussel. Uw naam staat op mijn geboorteakte… omdat u politica bent, heb ik foto’s van u gevonden op het internet. Die beelden brachten me in de war. Ik kan niet ontkennen dat er een zekere gelijkenis is. Als u mijn biologische moeder bent, weet dan dat ik u schrijf zonder haat of wrok. Veertig jaar geleden was de tijdsgeest helemaal anders dan nu, en heb ik geen negatief oordeel over u. Ik wil u ook geen pijn doen, of me aan u opdringen. Maar ik stel me al zoveel jaren bepaalde vragen waar ik heel graag een antwoord zou krijgen …”

Het blijven zinnen die naar de keel grijpen en een storm van emoties in het hart veroorzaken. Woorden als theelichtjes op de levenspaden van twee zielen die ooit in 1 lichaam veilig geborgen zaten, maar vreemden voor elkaar werden toen anderen besloten hun band door te knippen. Een brief als poort om twee harten te verbinden. Een eerste voorzichtige stap in de hoop antwoorden en open armen aan de andere kant van de brug te vinden. Die brief deed me huilen: tranen van meevoelend verdriet, maar ook van oprechte blijdschap omdat ze elkaar eindelijk hadden gevonden.

Het was de zomer van 2013 toen een vriendin een krantenartikel doorstuurde. ‘Schepen vindt voor adoptie afgestaan kind na 43 jaar terug’ kopte het artikel. Op mijn computerscherm zag ik Ritje voor het eerst. Ik postte het artikel op onze facebookpagina. Niet veel later stuurde Ritje me een 1ste mail. Het werd de start van een gekoesterde vriendschap. Ondertussen maken we deel uit elkaars leven en staan we schouder aan schouder in de queeste een verschil te willen maken voor mensen wiens recht op afkomst door derden wordt ontzegd.

Het begin van haar verhaal deelt ze met duizenden andere moeders, die net zoals zij, bij een onverwachte zwangerschap op sociaal en emotioneel ballingschap werd gestuurd door ouders, schoonouders of partner. Gevallen meisjes werden ze genoemd. Sommigen van hen vielen letterlijk in de handen van hulpverleners die hun kans schoon zagen om met diezelfde grijpers kinderen over te dragen aan wachtende, vaak betalende wensouders. Niet alle meisjes stonden hun kind vrijwillig af. Velen van hen werden gedwongen door familie maar ook door het netwerk waar ze ten prooi aan vielen: priesters, nonnen, verplegend personeel, OCMW-medewerkers, … Ondertussen is bekend dat er een heus uitwisseling/ruilsysteem bestond, met als 1 doel: de kans op het blootleggen van de beerput zo klein mogelijk te houden.

De plaatsgevonden hoorzittingen nav de gedwongen adopties brachten terecht een schokgolf van verontwaardiging teweeg wanneer monseigneur Cosijns en een aantal verantwoordelijken van betrokken instellingen als onhandige flamenco dansers hun constructieve bijdrage symbolisch uitbeeldden: die van een nul, zero, nihil. Niets van besef of erkenning. Nochtans twee noodzakelijke fundamenten wanneer de weg naar herstel dient gebouwd te worden. Het toegedane leed veroorzaakte reeds een eeuwig litteken van schaamte, schuldgevoel en vertwijfeling. Het extra zout voor in de wonde mag achterwege gelaten worden. Geen hen op zijn minst vandaag de kans en mogelijkheden om elkaar te kunnen (terug)vinden voor slechts grafstenen een teken van hun bestaan achterlaten.

Vorige zaterdag ontmoette ik de jongen achter de brief. Hij is ondertussen papa geworden, heeft een gezin, maar bleef van binnen een jongen op zoek naar zijn biologische moeder. Hij vertelde over zijn jeugd, de geheime zoektocht, de vragen, de tweestrijd naar zijn sociale ouders toe, het vinden, het eerste contact met zijn biologische moeder, de gevonden rust, het verdriet over de verloren tijd, de dankbaarheid voor de tijd die ze wel nog wel met elkaar hebben, …

Het doet vreemd om in iemands ogen te kijken en met 1 blik te kennen kunnen geven dat je hem begrijpt. Los van persoonlijke verschillen, leeftijd of levensloop delen we een gemeenschappelijke ondergrond. Voor de ene is hij wat meer uitgegraven dan voor de andere. Ontworteld door het toedoen van anderen. En waarom? Omdat het kon en een markt werd aangeboord waar men met het zogezegde aanbod de vraag trachtte toe te dekken.

Vandaag de dag hoeven er geen kinderen meer gestolen te worden. We hebben namelijk een nieuwe methode uitgevonden om handen te vullen. Verpakt met goede intenties, verwekken we ze deze keer letterlijk op bestelling. Als een kindersurprise maar dan eentje zonder bijhorend briefje en met ontbrekende stukjes. En dit omdat het beleid ooit een wetgeving uittekende die enkel de invulling van een kinderwens omschrijft en toelaat. Een visie waarbij men vergat het gegeven in een groter geheel te plaatsen; nl. het nieuwe mensje en gezin dat hierdoor gevormd zal worden.

Het is aan de overheid om als goede (huis)vader te waken over de kinderen die onder zijn beleid worden verwekt. En wat voor vader ben je, als je het ouderschap herleidt tot het bewust ontkrachten en ondergraven van de rechten van de kinderen die erdoor verwekt worden?

Echt ouderschap is de omarming van het geheel. Het is twee kleine armpjes rond je nek voelen en beseffen dat het voorrecht dat je alsnog kende om een gezin te starten nooit ten koste van iemands eigen verhaal hoeft en hoort te gaan. Het hoort hand in hand.

Laten we voor deze kinderen en hun ouders een andere boodschap uitdragen dan een modernere remake van de conclusies die tijdens de hoorzittingen werden getrokken.  Alle kinderen, ongeacht de specifieke omstandigheden van de verwekking of geboorte, horen het recht toegekend te worden te kunnen beschikken over alle puzzelstukken die hun identiteit mee bepalen.

Het niet toekennen van iemands fundamenteel recht op afstammingsinformatie en origine, blijft een schending van dit mensenrecht, hoe creatief er ook mee wordt omgesprongen. Laten we deze keer leren uit het verleden en  met betere brilglazen naar het heden te kijken.

Laten we trachten te vermijden dat een volgende generatie van kinderen en ouders het Vlaams Parlement komt vullen.

Groet,
Steph

Advertenties

Een gedachte over “Gij zult niet stelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s